ஸ்த்ரீ பர்வம்

கௌரவர் படையின் அழிவும் மகன்களின் மரணமும் திருதராஷ்டிரரை துயரமும் குற்ற உணர்வும் நிறைந்தவராக மாற்றுகின்றன. பாண்டவர் வெற்றி, அவர் பலமுறை தடுக்கத் தவறிய முடிவுகளின் விளைவுகளை எதிர்கொள்ள வைக்கிறது.

விதுரர் நிலையின்மை, விதி, கர்மம் மற்றும் மரணத்தின் தவிர்க்க முடியாத தன்மை குறித்து கூறி அவரை ஆற்றுப்படுத்துகிறார். தாங்க முடியாத துயரத்திலும் விவேகத்தை கைவிட வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்துகிறார்.

இந்த போதனை பொறுப்பை அழிப்பதில்லை. துயரம் இறந்தவர்களை மீட்டுக் கொண்டுவராது; உயிருடன் உள்ளவர்களுக்கு இன்னும் கடமைகள் உள்ளன என்பதை உணரச் செய்கிறது.

இதனால் ஸ்த்ரீ பர்வம் தந்திரம் மற்றும் ஆயுதங்களில் இருந்து கவனத்தை மாற்றி, நாம் உருவாக்கிய அழிவுக்குப் பின் மனிதர்கள் எப்படி வாழ வேண்டும் என்ற கேள்வியை முன்வைக்கிறது.

போருக்குப் பின் பாண்டவர்கள் திருதராஷ்டிரரை சந்திக்கிறார்கள். அவர் யுதிஷ்டிரரை அணைக்கிறார்; ஆனால் பீமனை அழைக்கும் போது துயரம் ஆபத்தான கோபமாக மாறுகிறது.

திருதராஷ்டிரர் பீமனை அணைத்தபடி நசுக்க நினைக்கிறார் என்பதை கிருஷ்ணர் உணர்ந்து, உண்மையான பீமனுக்குப் பதிலாக இரும்பு உருவத்தை முன்வைக்கிறார்.

அதை மிகுந்த வலிமையுடன் அணைத்த திருதராஷ்டிரர் இரும்பு உருவத்தையே நொறுக்குகிறார். உண்மை தெரிந்தபின் அவரது கோபம் மீண்டும் துயரமும் மனவருத்தமும் ஆகிறது.

படைகள் அழிந்தபின்பும் பழிவாங்கல் முடிவடையவில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது. துயரம் மீண்டும் வன்முறையாக மாறுவதற்கு முன் யாரோ தடுக்க வேண்டும்.

தனது மகன்களின் மரணத்தால் கிடைத்த பாண்டவர் வெற்றியை காந்தாரி நேரடியாக எதிர்கொள்கிறாள். அவளது துயரம் மிகுந்தது; அவளது தவவலிமையும் கோபமும் ஒரு கணம் பாண்டவர்களுக்கு ஆபத்தாக தோன்றுகின்றன.

தர்மத்தின் மீது தன் உறுதியை நினைவில் கொண்டு துயரத்தை இன்னொரு அநியாயமாக மாற்ற வேண்டாம் என்று வியாசரும் மற்றவர்களும் கூறுகிறார்கள். பாண்டவர்கள் அழிய வேண்டும் என்று விரும்பவில்லை, ஆனால் மகன்களின் மரணம் இதயத்தை கலக்குகிறது என்று காந்தாரி சொல்கிறாள்.

தன் மகன்களின் கொலை, குறிப்பாக துரியோதனனின் தொடையில் பீமன் அடித்தது குறித்து அவள் கேட்கிறாள். பீமன் தன் பழைய சபதம், சூதாட்டச் சபை அவமானம் மற்றும் இறுதி கதாயுத்தத்தின் சூழலை நினைவூட்டுகிறான்.

இந்த உரையாடல் எளிய நெறித் தீர்ப்பை தரவில்லை. தாயின் துயரும் பாண்டவர்களின் பழைய அநியாய நினைவுகளும் ஒன்றாக நிற்கின்றன.

திருதராஷ்டிரர், காந்தாரி, குந்தி, பாண்டவர்கள், கிருஷ்ணர் மற்றும் குரு குடும்பப் பெண்கள் போர்க்களத்துக்கு செல்கிறார்கள். போர் என்ன செய்தது என்பதை அரச குடும்பப் பெண்கள் நேரடியாக காண்கிறார்கள்.

உடைந்த ரதங்கள் மற்றும் ஆயுதங்களுக்கு நடுவே கணவர்கள், மகன்கள், தந்தைகள், சகோதரர்களின் உடல்களை காண்கிறார்கள். வீரகதை மொழி தனிப்பட்ட புலம்பலாக மாறுகிறது.

பெண்கள் இறந்தவர்களிடையே தங்கள் அன்புக்குரியவர்களை தேடி அடையாளம் காண்கிறார்கள். ஒருகாலத்தில் குடும்ப உறவுகளுக்குச் சேர்ந்த வாழ்க்கைகள் இப்போது போர் நினைவுகளாக மாறியுள்ளன.

குருக்ஷேத்திரத்தின் பொருள் இதனால் மாறுகிறது. அது இனி வீரமும் வெற்றியும் கொண்ட இடம் மட்டுமல்ல; இரு தரப்பினரின் பகிரப்பட்ட துயரத்தின் நிலமாகிறது.

காந்தாரி போர்க்களம் முழுவதும் சென்று வீழ்ந்தவர்களை ஒவ்வொருவராகப் பார்த்து புலம்புகிறாள். சில நாட்களுக்கு முன் இளமை, பெருமை, அரச வலிமையின் வடிவமாக இருந்தவர்கள் இப்போது மண்ணில் கிடக்கிறார்கள்.

அவள் துரியோதனனின் தாயாக மட்டும் அல்ல, பல குடும்பங்களின் அழிவை கண்ட சாட்சியாக பேசுகிறாள். மற்ற பெண்களின் துயரமும் அவளது புலம்பலோடு கலக்கிறது.

அவள் காணும் உடல்கள் அந்தஸ்து மற்றும் அதிகாரத்தின் நிலையின்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒருகாலத்தில் சேவகர்களாலும் அரச ஆடம்பரத்தாலும் சூழப்பட்டவர்கள் இப்போது பாதுகாப்பின்றி மண்ணில் கிடக்கிறார்கள்.

இதனால் காந்தாரியின் புலம்பல் வெறும் தாய்துயரம் அல்ல. வெற்றிக்கு அர்த்தம் அளித்த சமூக உலகமே அழிந்தபின் வெற்றியின் வெறுமையை காட்டும் மகாபாரதத்தின் வலிமையான சிந்தனைகளில் இதுவும் ஒன்று.

காந்தாரி தனது துயரத்தை கிருஷ்ணரிடம் திருப்புகிறாள். தனது சக்தி மற்றும் செல்வாக்கால் குரு வம்ச அழிவைத் தடுக்க முடிந்தும் அவர் அதை நடைபெற அனுமதித்தார் என்று அவள் எண்ணுகிறாள்.

துயரத்தில் அவள் கிருஷ்ணரைச் சபிக்கிறாள்: இன்று குரு பெண்கள் தங்கள் இறந்தவர்களுக்காக அழுவது போல ஒருநாள் யாதவ பெண்களும் தங்கள் குல அழிவை காண்பார்கள்.

கிருஷ்ணர் அந்தச் சாபத்தை அச்சமின்றி ஏற்றுக்கொள்கிறார். யாதவர்களின் எதிர்கால வீழ்ச்சியை காவியம் சக்தி, வன்முறை மற்றும் விளைவுகளின் பெரியச் சுற்றுக்குள் வைக்கிறது.

இந்தச் சாபம் குருக்ஷேத்திரத்தை மாற்றாது; ஆனால் மகாபாரதத்தின் நெறி எல்லையை விரிவுபடுத்துகிறது: எந்த வெற்றி பெற்ற சமூகமும் சிதைவு மற்றும் விளைவுகளின் விதிக்கு நிரந்தரமாக அப்பாற்பட்டதல்ல.

புலம்பலுக்குப் பிறகு இறந்தவர்களுக்கு செய்ய வேண்டிய கடமைகளில் கவனம் செல்கிறது. எண்ணற்ற வீரர்களுக்காக தகனமும் நீர்க்கடனும் செய்யப்படுகிறது.

இந்தச் சடங்குகள் எதிரிகளை ஒரே மனித நிலைக்கு கொண்டு வருகின்றன. கௌரவர்களாக இருந்தாலும் பாண்டவர்களாக இருந்தாலும் இறந்தவர்களுக்கு துயரம், நெருப்பு, நீர், நினைவு தேவை.

உயிர்வாழ்ந்ததன் பாரத்தை சுமந்தபடி யுதிஷ்டிரரும் மற்றவர்களும் சடங்குகளை செய்கிறார்கள். போர் 'எதிரி' என்று மட்டுமே பார்த்தவர்களை சடங்கு மீண்டும் உறவுகளாக நினைவூட்டுகிறது.

போர்க்களத்திலிருந்து சுடுகாட்டிற்கு வரும் இந்த மாற்றம் அடுத்த பேரதிர்ச்சியைத் தயாரிக்கிறது: தாங்கள் யாருடன் போரிட்டோம் என்பதை பாண்டவர்களுக்கே முழுமையாக தெரியவில்லை.

இறந்தவர்களின் சடங்குகளின் போது குந்தி யுதிஷ்டிரருக்கும் சகோதரர்களுக்கும் கர்ணன் வெறும் பெரிய எதிரி அல்ல என்று தெரிவிக்கிறாள். திருமணத்திற்கு முன் பிறந்த தனது முதற்பிறந்த மகனாகிய அவன் பாண்டவர்களின் மூத்த சகோதரன்.

இந்த உண்மை கர்ணனின் மரணத்தையே புதிய பொருளில் காட்டுகிறது. அர்ஜுனன் தனது சொந்த சகோதரனை கொன்றிருக்கிறான்; பாண்டவர்கள் பல ஆண்டுகள் தங்கள் இரத்த உறவு மறைக்கப்பட்ட ஒருவருடன் போரிட்டுள்ளனர்.

இந்த உண்மை மறைக்கப்பட்டதற்காக யுதிஷ்டிரர் நொறுங்கி கோபப்படுகிறார். ஏற்கனவே தாங்க முடியாத வெற்றி இப்போது அறியாமையில் நிகழ்ந்த சகோதரக் கொலையின் பாரத்தையும் சுமக்கிறது.

கர்ணனின் ரகசியம் ஸ்த்ரீ பர்வத்தின் இறுதி அதிர்ச்சியாகிறது. போர் உயிர்களையும் அரசுகளையும் மட்டுமல்ல, தாமதமாகும் முன் உண்மையான உறவுகளை அறியும் வாய்ப்பையும் அழிக்கிறது.