சௌப்திக பர்வம்

வீழ்ந்த துரியோதனனை விட்டு அஸ்வத்தாமன், கிருபர், கிருதவர்மன் காட்டில் ஓய்வெடுக்கிறார்கள். கிருபரும் கிருதவர்மனும் தூங்கிவிட, துரோணரின் மரணத்தால் கொதித்த அஸ்வத்தாமன் விழித்திருப்பான்.

ஒரு மரத்தில் தூங்கும் காகங்களை ஆந்தை தாக்கி கொல்வதை அவன் காண்கிறான். பாதுகாப்பின்றி தூங்கும் பாண்டவர் பாளயத்தை இரவில் தாக்க வேண்டும் என்ற யோசனை இதிலிருந்து வருகிறது.

தூங்கும் எதிரிகளை கொல்வது வீர தர்மத்திற்கு விரோதம் என்று கிருபர் எச்சரிக்கிறார். ஆனால் போர் ஏற்கனவே எல்லா விதிகளையும் உடைத்துவிட்டது; இப்போது பழிவாங்கலே தனது நோக்கம் என்று அஸ்வத்தாமன் கூறுகிறான்.

அந்த ஆந்தை அவன் கொடிய திட்டத்தின் மாதிரியாகிறது. அடுத்தது வழக்கமான போர் அல்ல; முக்கியப் போர் முடிந்தபின் திட்டமிட்டு நடக்கும் இரவுக் கொலைவெறி.

பாண்டவர் பாளயத்தை அடைந்தபோது வாயிலில் அஸ்வத்தாமன் ஒரு பயங்கர காவலரை எதிர்கொள்கிறான். அவன் ஆயுதங்கள் பலனளிக்காமல் சாதாரண வலிமை தோல்வியடைகிறது.

தன் சக்தியால் முன்னேற முடியாது என்பதை உணர்ந்த அவன் மகாதேவரை தீவிரமாக வணங்கி தன்னை அர்ப்பணிக்கிறான்.

சிவன் அவனுக்கு கொடிய சக்தியும் ஆயுதமும் அளிக்கிறார்; இதனால் தூங்கும் பாளயத்துக்குள் நுழைய முடிகிறது. வரவிருக்கும் அழிவு அமானுஷ்ய சக்தியுடன் இணைக்கப்படுகிறது.

கிருபரும் கிருதவர்மனும் வெளியே வழிகளை காக்க, அஸ்வத்தாமன் உள்ளே செல்கிறான். உள்ளே இருப்போர் பாதுகாப்பின்றி உள்ளனர்; தப்பிச் செல்லும்வர்கள் வெளியே கொல்லப்படலாம்.

அஸ்வத்தாமன் முதலில் துரோணரை கொன்ற பாஞ்சால தளபதி த்ருஷ்டத்யும்னனைத் தேடி அவன் உறங்கும் இடத்துக்குள் சென்று வன்முறையாக எழுப்புகிறான்.

வீரனாக ஆயுதத்தால் கொல்லுமாறு த்ருஷ்டத்யும்னன் கேட்கிறான்; ஆனால் தந்தைக்கான பழிவாங்கலாக அஸ்வத்தாமன் அந்த மரணத்தைக் கூட மறுத்து கொடூரமாக கொல்கிறான்.

இந்த கொலை இரவுத் தாக்குதலின் இயல்பை தெளிவுபடுத்துகிறது. இது போர்க்கள விதிகளின் மோதல் அல்ல; எதிரிக்கு வீர மரியாதையையும் மறுக்கும் பழிவாங்கல்.

த்ருஷ்டத்யும்னனின் மரணம் பாண்டவர் கூட்டணியின் கடைசி பெரிய தலைவர்களில் ஒருவரை அகற்றி தூங்கும் பாளயத்தின் திட்டமிட்ட அழிவை தொடங்குகிறது.

த்ருஷ்டத்யும்னனின் சத்தத்தால் சிலர் விழித்தாலும் இருளும் குழப்பமும் ஒழுங்கான பாதுகாப்பை தடுக்கின்றன. அஸ்வத்தாமன் பாளயமெங்கும் கொடிய அழிவை நடத்துகிறான்.

பீஷ்மரின் வீழ்ச்சியில் முக்கிய பங்கு வகித்த சிகண்டி கொல்லப்படுகிறான். யுதாமன்யு, உத்தமௌஜஸ் மற்றும் பல பாஞ்சால, மட்ச்ய, கூட்டணி வீரர்களும் கொல்லப்படுகிறார்கள்.

திரௌபதியின் ஐந்து மகன்கள்—உபபாண்டவர்கள்—ஆயுதம் ஏந்தி எதிர்க்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்களும் கொல்லப்படுகிறார்கள். பெரிய போரின் வெற்றி பாண்டவர் குடும்பத்தின் அடுத்த தலைமுறையை காப்பாற்றவில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது.

தப்பிச் செல்லும்வர்களில் பலரை கிருபரும் கிருதவர்மனும் கொல்கிறார்கள்; பாளயத்துக்கு தீ வைக்கப்படுகிறது. விடியற்காலையில் ஐந்து பாண்டவர்கள் மற்றும் சிலரைத் தவிர அவர்களின் மீதமுள்ள படை சக்தி கிட்டத்தட்ட அழிந்துவிடுகிறது.

இரவுக் கொலைவெறிக்குப் பின் அஸ்வத்தாமன், கிருபர், கிருதவர்மன் மரண காயமடைந்த துரியோதனனிடம் திரும்புகிறார்கள். த்ருஷ்டத்யும்னன், திரௌபதியின் மகன்கள் மற்றும் மீதமிருந்த பாஞ்சாலர்கள் அழிக்கப்பட்டதாக அஸ்வத்தாமன் தெரிவிக்கிறான்.

தன் படை மற்றும் நண்பர்களின் அழிவுக்கான பழிவாங்கலாக இதை எண்ணி துரியோதனன் திருப்தியடைகிறான்.

இந்த தருணம் கடுமையான பரிகாசம் கொண்டது. தனது இராணுவ நோக்கம் ஏற்கனவே சிதைந்து தானும் இறப்பின் அருகில் இருக்கும் போது ஒரு 'வெற்றி' செய்தியை கௌரவர் மன்னன் கேட்கிறான்.

துரியோதனன் விரைவில் இறக்கிறான். அவனுடன் குரு அரசுக்கான நேரடி அரசியல் போராட்டம் முடிந்தாலும் போரின் நெறி மற்றும் உணர்ச்சி விளைவுகள் இன்னும் முழுமையாக வெளிப்படவில்லை.

விடியற்காலையில் பாண்டவர்கள் தங்கள் பாளயம் அழிக்கப்பட்டதும் திரௌபதியின் ஐந்து மகன்களும் இறந்ததும் அறிகிறார்கள். குருக்ஷேத்திர வெற்றி திடீரென இன்னொரு கொடிய தோல்விபோல் உணரப்படுகிறது.

எதிரிகளை வென்றும் துயரத்தால் நாம் தோற்கடிக்கப்பட்டோம் என்று யுதிஷ்டிரர் புலம்புகிறார். போரின் விலை இப்போது மிகவும் தனிப்பட்ட இறுதி வடிவில் வெளிப்படுகிறது.

திரௌபதி நொறுங்குகிறாள். தனது மகன்களை கொன்ற அஸ்வத்தாமன் தண்டனையின்றி தப்பக்கூடாது என்று நீதி கோருகிறாள்.

அவளது துயரம் கதையை இரங்கலிலிருந்து துரத்தலுக்கு நகர்த்துகிறது. பீமன் உடனே அஸ்வத்தாமனைத் துரத்துகிறான்; துரோணபுத்திரனிடம் இன்னும் கொடிய தெய்வீக அஸ்திரங்கள் உள்ளன என்பதை அறிந்த மற்றவர்களும் பின்தொடர்கிறார்கள்.

வியாசரும் மற்ற முனிவர்களும் இருக்கும் இடத்தில் பாண்டவர்கள் அஸ்வத்தாமனை காண்கிறார்கள். பீமனும் மற்றவர்களும் வருவதை பார்த்து பிடிபடுவோம் என்ற பயத்தில் அவன் ஒரு புல்தழையை ஆதாரமாகக் கொண்டு பிரம்மசிரஸ் அஸ்திரத்தை ஏவுகிறான்.

பாண்டவர்களை காக்க அதே பரம அஸ்திரத்தால் எதிர்கொள்ளுமாறு கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடம் கூறுகிறார். அர்ஜுனனும் பிரம்மசிரஸை ஏவ, இரண்டு தெய்வீக சக்திகள் பேரழிவை அச்சுறுத்துகின்றன.

வியாசரும் நாரதரும் இடையில் நின்று மனிதர்கள்மீது இத்தகைய சக்தியை பயன்படுத்தியதை கண்டித்து மிகப் பெரிய அழிவு ஏற்படும் என எச்சரிக்கிறார்கள்.

தெய்வீக அஸ்திரங்களில் கட்டுப்பாடு பெற்ற அர்ஜுனன் தனது அஸ்திரத்தை திரும்பப் பெறுகிறான். அஸ்வத்தாமனால் தனது அஸ்திரத்தை மீட்க முடியவில்லை; அழிவு சக்தியை வைத்திருப்பதும் அதை ஆளுவதும் வேறு என்பதை இது காட்டுகிறது.

பிரம்மசிரஸை திரும்பப் பெற முடியாமல் அஸ்வத்தாமன் அதன் அழிவு சக்தியை பாண்டவர் பெண்களின் கருப்பைகளுக்கு திருப்புகிறான்; உத்தரையின் பிறக்காத குழந்தை முக்கிய இலக்காகிறது.

இது பாண்டவர் வம்சத்தின் தொடர்ச்சியையே அழிக்கும் முயற்சி. உத்தரையின் குழந்தை உயிர்வாழ்ந்து பின்னர் பரீக்ஷித்தாக வம்சத்தை தொடரும் என்று கிருஷ்ணர் அறிவிக்கிறார்.

அஸ்வத்தாமன் தனது தலையிலுள்ள மதிப்புமிக்க மணியை ஒப்படைக்க வேண்டியதாகிறது. அவன் செயல்களை கிருஷ்ணர் கண்டித்து நீண்ட தனிமையான அலைச்சலும் துன்பமும் கொண்ட சாபத்தை வழங்குகிறார்; வியாசரும் அதை ஆதரிக்கிறார்.

பர்வம் கடுமையான முரண்பாட்டில் முடிகிறது. பாண்டவர்கள் அரசியல் வெற்றி பெற்றுள்ளனர்; ஆனால் அவர்களின் மகன்களும் கூட்டாளிகளும் இறந்துள்ளனர், வம்சத்தின் நம்பிக்கை இப்போது பிறக்காத குழந்தையில் உள்ளது.