ஆதி பர்வம்

நைமிசாரண்யத்தின் புனித வனத்தில் சௌனக மகரிஷி பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடிக்கும் யாகத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தபோது பல முனிவர்கள் ஒன்று கூடி தர்ம விவாதங்களில் ஈடுபட்டிருந்தனர். அப்போது புராணங்கள், இதிகாசங்கள் மற்றும் வம்ச வரலாறுகளில் பெரிய பாண்டித்யம் கொண்ட லோமஹர்ஷணரின் மகன் உக்ரச்ரவஸ் சௌதி அங்கு வந்தார். முனிவர்கள் அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று, அவர் எங்கிருந்து வந்தார் என்றும் எந்த மகத்தான கதைகளை கேட்டுவந்தார் என்றும் கேட்டனர்.

சௌதி, ஜனமேஜய மன்னன் நடத்திய சர்ப்பயாகத்தில் தாம் இருந்ததாகவும், அங்கு வைசம்பாயன முனிவர் பகவான் வியாசரின் ஆணைப்படி மகாபாரதக் கதையை உரைத்ததாகவும் கூறினார். பின்னர் சமந்தபஞ்சகம் போன்ற புனிதத் தலங்களை தரிசித்து நைமிசாரண்யம் வந்ததாக தெரிவித்தார். இதைக் கேட்ட முனிவர்கள் மகாபாரதத்தை தங்களுக்கும் உரைக்குமாறு வேண்டினர்.

கதை தொடங்குவதற்கு முன் நாராயணர், நரர், சரஸ்வதி தேவியை வணங்கி ‘ஜய’ என்ற மகாகதையை நினைவுகூரும் மரபை சௌதி எடுத்துரைக்கிறார். வியாசர் இந்த மகா இதிகாசத்தை அரசர்களின் போர் வரலாறாக மட்டும் அல்லாமல் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் என்ற நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் தாங்கிய ஞானக் கடலாக உருவாக்கினார் என்று விளக்குகிறார்.

மகாபாரதத்தை எழுத வேண்டும் என்று வியாசர் முடிவு செய்தபோது பிரம்மனை தியானித்தார் என்று புகழ்பெற்ற மரபு கூறுகிறது. பிரம்மன் கணபதியை எழுத்தாளராக அணுகுமாறு அறிவுறுத்தினார். வியாசர் இடையறாது சொன்னால் மட்டுமே எழுதுவேன் என்று கணபதி நிபந்தனை வைத்தார்; ஒவ்வொரு செய்யுளின் பொருளையும் முழுமையாகப் புரிந்தபின் மட்டுமே எழுத வேண்டும் என்று வியாசர் எதிர்நிபந்தனை வைத்தார். இதனால் ஆழமான பொருள் கொண்ட செய்யுட்களை அமைத்தபடி வியாசர் கதையை முன்னேற்றியதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

இந்த தொடக்கத்திலேயே மகாபாரதத்தின் இயல்பு தெளிவாகிறது. ஒரு முடிவு மற்றொரு முடிவை எவ்வாறு உருவாக்குகிறது, ஒரு சபதம் தலைமுறைகளின் எதிர்காலத்தை எவ்வாறு மாற்றுகிறது, தனிப்பட்ட கோபம் அரசுகளின் அழிவிற்கு எவ்வாறு வழிவகுக்கிறது என்பதைக் கதை காட்டவுள்ளது. ‘இங்கே இருப்பது வேறிடத்திலும் இருக்கலாம்; இங்கே இல்லாதது வேறெங்கும் இல்லாமலும் இருக்கலாம்’ என்ற பரந்த பார்வை இதன் விசாலத்தைக் குறிக்கிறது.

இவ்வாறு நைமிசாரண்ய முனிவர்களின் முன்னிலையில் சௌதி மகாபாரத மகாகதையின் கதவைத் திறக்கிறார். கேட்பவர்கள் வீரகதை மட்டுமல்லாமல் தர்மசங்கடத்தில் மனிதன் எவ்வாறு சிந்திக்க வேண்டும், அதிகாரம் இருக்கும்போது எவ்வாறு நடக்க வேண்டும், குடும்ப உறவுகள் எப்போது பலமாகவும் எப்போது பலவீனமாகவும் மாறுகின்றன என்பதையும் அறியத் தயாராகிறார்கள். இதுவே அனுக்ரமணிகா பகுதியின் மைய நோக்கம்.

சங்க்ரஹ பகுதி மகாபாரதத்தின் முழு வடிவத்தையும் முன்கூட்டியே வாசகருக்குக் காட்டுகிறது. பரத வம்சம் எவ்வாறு விரிந்தது, குரு வம்சத்தில் திருதராஷ்டிரர்–பாண்டு கிளைகள் எவ்வாறு உருவானது, பாண்டவர்–கௌரவர்களின் சிறுவயது போட்டி இறுதியில் மகா யுத்தமாக எவ்வாறு மாறியது என்பதன் முக்கிய திசைகள் இங்கு அறிமுகமாகின்றன.

பின்னர் வரும் வனவாசம், அஞ்ஞாதவாசம், ராஜ்யப் பங்கீட்டு மோதல், தூதரகம் மற்றும் சமாதான முயற்சிகள், குருக்ஷேத்திரப் போர் போன்ற மகத்தான நிகழ்வுகளுக்கான முன்னறிவிப்புகள் இங்கே கிடைக்கின்றன. பாண்டவர்களின் வீரத்துடன் துரியோதனனின் பொறாமை, சகுனியின் சூழ்ச்சி, கர்ணனின் விசுவாசம், பீஷ்மரின் சபதம், துரோணரின் கடன்பற்று, கிருஷ்ணரின் தர்மரட்சை ஆகியவை நிகழ்வுகளை வடிவமைக்கும் சக்திகளாக நிற்கின்றன.

இந்தச் சுருக்கம் போரின் பெரும் அளவு, அரச வம்சங்களின் பரப்பு, பல பிரதேசங்கள் மற்றும் வீரக் குழுக்களையும் சுட்டுகிறது. மகாபாரதம் ஒரு குடும்பக் கதையாக தொடங்கினாலும், அந்தக் குடும்பத்தின் பிளவுகள் பல அரசுகளை, குருக்களை, நண்பர்களை மற்றும் வீரர்களை எதிரெதிர் அணிகளுக்கு இழுத்து முழு பாரதவர்ஷத்தையும் பாதிக்கும் அளவுக்கு வளர்கின்றன.

இந்தப் பகுதி சொல்லும் முக்கிய உண்மை—பெரிய அழிவு ஒரே நாளில் உருவாகாது. சிறிய பொறாமையை அப்போதே தடுக்காவிட்டால் அது பகையாகிறது; அநியாயத்தை முதன்முறையே சகித்தால் அது பழக்கமாகிறது; சமாதான முயற்சிகளை அகந்தையால் நிராகரித்தால் போர் தவிர்க்க முடியாததாகிறது. மகாபாரதம் இந்த உண்மையை பல பாத்திரங்களின் வாழ்க்கை வழியாக மீண்டும் மீண்டும் காட்டுகிறது.

அதே நேரத்தில் துன்பத்திலும் தர்மத்தைப் பற்றிக்கொள்ளும் யுதிஷ்டிரர், நட்பில் உறுதியாக நிற்கும் கிருஷ்ணர், அளவற்ற வலிமையுடன் இருந்தும் குடும்பத்திற்கு அர்ப்பணிப்பான பீமன், சாதனையால் உயர்ந்த அர்ஜுனன் மற்றும் பல தியாகப் பாத்திரங்கள் கதையில் நம்பிக்கையை உயிர்ப்பிக்கின்றன. எனவே மகாபாரதம் வீழ்ச்சியின் கதை மட்டுமல்ல; தவறுகளின் நடுவிலும் தர்மத்தை மீண்டும் கண்டடையும் கதையும் ஆகும்.

சங்க்ரஹம் முடியும் போது வாசகருக்கு ஒரு மிகப்பெரிய பயணம் முன் இருப்பது உணரப்படுகிறது. வம்ச வரலாறுகள், காதல் கதைகள், சாபங்கள், வரங்கள், அரசியல், போர், தவம், உபதேசம் அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று கலக்கும். இதிகாசத்தின் விரிந்த வரைபடம் காட்டப்பட்டுவிட்டது; இப்போது அதன் அடிப்படை கதைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக திறக்கின்றன.

பௌஷ்ய பகுதியில் குரு–சிஷ்ய உறவைச் சுற்றிய கதைகள் முக்கியமாக வருகின்றன. ஆயோததௌம்ய மகரிஷிக்கு அருணி, உபமன்யு, வேதன் என்ற சீடர்கள் இருந்தனர். எவ்வளவு கஷ்டமானாலும் குருவின் பணியை நிறைவேற்றும் உறுதி, குருவின் மீது நம்பிக்கை, உழைப்பால் ஞானம் பெறும் வழி ஆகியவை இவர்களின் கதைகளில் வெளிப்படுகின்றன.

வயலில் இருந்து நீர் வெளியேறாமல் தடுக்க அருணி அனுப்பப்பட்டான். பலமுறை முயன்றும் அணை நிலைக்காதபோது தன் உடலையே கால்வாயில் படுக்க வைத்து நீரோட்டத்தை நிறுத்தினான். அவனது அர்ப்பணிப்பைக் கண்ட குரு மகிழ்ந்து ஆசீர்வதித்தார். குருசேவையை வெறும் கட்டளையாக அல்ல, பொறுப்பாக ஏற்ற சீடனின் உதாரணமாக அருணி நிற்கிறான்.

உபமன்யுவின் கதை இன்னும் கடினமான சோதனைகளை காட்டுகிறது. உணவு பற்றிய குருவின் விதிகளைப் பின்பற்றி கடும் பசியைத் தாங்கினான். ஒரு கட்டத்தில் தீங்கு விளைவிக்கும் இலைகளை உண்டு பார்வையை இழந்து கிணற்றில் விழுந்தாலும் குருபக்தியை விட்டுவிடவில்லை. அசுவினி தேவதைகளின் அருளால் அவன் மீண்டும் நலம் பெற்றதாகக் கதை கூறுகிறது.

வேதன் என்பவனும் குருசேவையில் நிலைத்து பின்னர் தானே குருவானான். அவனது சீடன் உத்தங்கன் குருதட்சிணையாக குருபத்தினி விரும்பிய குண்டலங்களைப் பெறப் புறப்பட்டான். பௌஷ்ய மன்னனின் அரண்மனைக்குச் சென்று ராணியின் குண்டலங்களைப் பெற்றான்; ஆனால் அவை தக்ஷகனின் கவனத்தை ஈர்த்ததால் பயணம் ஆபத்தானது.

தக்ஷகன் குண்டலங்களைப் பறித்தபோது உத்தங்கன் நாகலோகம் வரை அவனைத் தொடர்ந்து இறுதியில் அவற்றை மீட்டுக் கொண்டு குருதட்சிணையை நிறைவேற்றினான். இருந்தாலும் தக்ஷகனின் மீது கோபம் நீங்கவில்லை. பின்னர் ஜனமேஜயனைச் சந்தித்து, அவனது தந்தை பரீக்ஷித்தை தக்ஷகன் கொன்றதை நினைவூட்டினான்; உத்தங்கனின் இந்த ஆத்திரமும் சர்ப்பயாகத்திற்கான தூண்டுதல்களில் ஒன்றானது.

சிறிய தனிப்பட்ட நிகழ்வுகள் பெரிய வரலாற்றுப் பரிணாமங்களோடு எவ்வாறு இணைகின்றன என்பதை இந்த பகுதி காட்டுகிறது. குருசேவையாக தொடங்கிய கதை இறுதியில் ஜனமேஜயனின் சர்ப்பயாகத்திற்கான பின்னணியை அமைக்கிறது. கடமை, கோபம், பழிவாங்குதல் ஆகியவற்றின் வேறுபாட்டை உணர வேண்டியதைக் பௌஷ்ய வலியுறுத்துகிறது.

பௌலோம பகுதி ப்ருகு மகரிஷியின் வம்சத்துடன் தொடர்புடைய கதைகளை விரிவாக எடுத்துரைக்கிறது. சௌனகர் தனது வம்சப் பரம்பரை பற்றி கேட்டபோது சௌதி ப்ருகு, புலோமா, ச்யவனன், பிரமதி, ருரு, பிரமத்வரா ஆகியோரின் கதைகளைச் சொல்கிறார். அன்பு, சாபம், கோபம், மன்னிப்பு, உயிர்ப்பித்தல் போன்ற உணர்வுகள் பல வடிவங்களில் இக்கதைகளில் தோன்றுகின்றன.

ப்ருகு மகரிஷியின் மனைவி புலோமாவை ஒரு ராட்சசன் தன்னுடன் முன்பே நிச்சயிக்கப்பட்டவள் என்று கருதி கடத்த முயன்றான். அக்னியைச் சாட்சியாக வைத்து உண்மையை அறிந்தபின் அவளை அழைத்துச் சென்றபோது, அவளது கருவில் இருந்த குழந்தை அசாதாரண ஒளியுடன் வெளிப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அந்தக் குழந்தையே ச்யவனன்; அவன் தேஜஸைத் தாங்க முடியாமல் ராட்சசன் அழிந்தான்.

அக்னி உண்மையைச் சொன்னதற்காகக் கோபித்த ப்ருகு அவனை ‘எல்லாவற்றையும் உண்ணுபவன்’ ஆகும்படி சபித்தார். அதனால் துயருற்ற அக்னி யாகச் செயல்களில் இருந்து விலகியபோது தேவர்களுக்கு பெரும் சிக்கல் ஏற்பட்டது. பின்னர் பிரம்மா அக்னியின் புனித இயல்பை காக்கும் வகையில் சாபத்திற்கு தீர்வு அளித்தார். உண்மை, சூழல், விளைவு, கோபம் ஆகியவை எவ்வளவு சிக்கலானவை என்பதை இங்கு காணலாம்.

ச்யவனனின் வம்சத்தில் ருரு பிறந்தான். அவன் அபார அழகுடைய பிரமத்வராவை நேசித்தான். திருமணத்திற்கு முன் பாம்பு கடித்து அவள் உயிரிழந்தாள். அவளை உயிர்ப்பிக்க தன் வாழ்நாளின் பாதியை அளிக்க ருரு தயாரானான். தெய்வ அருளால் பிரமத்வரா மீண்டும் உயிர்பெற்று இருவரும் திருமணம் செய்துகொண்டனர்.

அன்புக்குரியவளை பாம்பு காரணமாக இழந்த துயரம் ருருவில் முழு சர்ப்பகுலத்திற்கும் எதிரான கடுமையான வெறுப்பை உருவாக்கியது. கண்ணில் பட்ட பாம்புகளையெல்லாம் கொல்ல முடிவு செய்தான். ஒருமுறை தீங்கு செய்யாத துந்துபன் என்ற பாம்பைக் கொல்ல முற்பட்டபோது அது உண்மையில் சாபம் பெற்ற ஒரு முனிவர் என்பதை அறிந்தான். அந்த முனிவர் வன்முறை மற்றும் பழிவாங்குதல் குறித்து அவனுக்கு உபதேசித்தார்.

அதன்பின் கோபத்திற்கும் எல்லை அவசியம் என்பதை ருரு உணர்ந்தான். பௌலோம பகுதியின் இறுதியில் இந்த வம்சக் கதை ஆஸ்தீகனின் கதை மற்றும் சர்ப்பயாகத்தின் பின்னணியோடு மீண்டும் இணைகிறது. தனிப்பட்ட துயரத்தை முழு இனத்திற்கும் எதிரான பழிவாங்குதலாக மாற்றக் கூடாது என்பதே இதன் வலுவான செய்தி.

ஆஸ்தீக பகுதி ஆதி பர்வத்தின் மிக விரிந்த கதைத் தொகுப்புகளில் ஒன்றாகும். கத்ரு–வினதாவின் போட்டி, கருடனின் பிறப்பு, நாக வம்சம், அமிர்தப் பயணம், சேஷன்–வாசுகி கதைகள், பரீக்ஷித்தின் மரணம், ஜனமேஜயனின் சர்ப்பயாகம் ஆகியவை அனைத்தும் இறுதியில் ஆஸ்தீக முனிவரின் மூலம் ஒரே கதை ஓட்டமாக இணைகின்றன.

தக்ஷ பிரஜாபதியின் மகள்களான கத்ரு மற்றும் வினதா கஷ்யப மகரிஷியை மணந்தனர். வரம் கேட்கச் சொன்னபோது கத்ரு ஆயிரம் நாகப் புதல்வர்களையும், வினதா மிகுந்த வலிமையுடைய இரண்டு மகன்களையும் கேட்டாள். காலப்போக்கில் நாகர்கள் பிறந்தனர். வினதா அவசரப்பட்டு ஒரு முட்டையை முன்கூட்டியே உடைத்ததால் அருணன் முழுமையற்றவனாகப் பிறந்தான்; பின்னர் பிறந்த கருடன் அபார வலிமையுடையவனானான்.

உச்சைஸ்ரவஸ் குதிரையின் வால் நிறம் குறித்து கத்ரு–வினதா பந்தயம் வைத்தனர். தன் சொல் உண்மையாகத் தோன்ற கத்ரு தனது நாகப் புதல்வர்களை ஏமாற்றச் சொன்னாள். ஆணையை ஏற்காதவர்களுக்கு எதிர்காலத்தில் ஜனமேஜயனின் சர்ப்பயாகத்தில் அழிவீர்கள் என்று சாபமிட்டாள். இந்தச் சாபமே பின்னர் உருவான பெரும் ஆபத்தின் வேர்களில் ஒன்றானது.

வினதாவை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்க நாகர்கள் கேட்ட அமிர்தத்தைப் பெற கருடன் புறப்பட்டான். பல தடைகளை வென்று தேவர்களுடன் போரிட்டு அமிர்தக் கலசத்தைப் பெற்றான். விஷ்ணு கருடனின் வலிமையைப் பாராட்டி தனது வாகனமாக ஏற்றார்; இந்திரனுடனும் ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது. இறுதியில் நாகர்களுக்கு உண்மையான அமரத்துவம் கிடைக்காமல் வினதா விடுதலை பெறும் வகையில் நிகழ்வுகள் அமைந்தன.

சேஷன் தனது சகோதரர்களின் தவறான நடத்தையை வெறுத்து தவம் மேற்கொண்டான். அவனது நிலைத்தன்மையைப் பார்த்த பிரம்மா பூமியைத் தாங்கும் பொறுப்பை அளித்தார். வாசுகி கத்ருவின் சாபத்திலிருந்து நாக வம்சத்தை எவ்வாறு காப்பது என்று எண்ணினான். ஜரத்காரு முனிவரும் தன் சகோதரி ஜரத்காருவும் பெறும் மகன் சர்ப்பயாகத்தை நிறுத்துவான் என்ற தீர்க்கவாக்கில் அவன் நம்பிக்கை வைத்தான்.

அந்தத் தம்பதிக்கு ஆஸ்தீகன் பிறந்தான். இளமையிலேயே வேத அறிவு, தர்ம ஞானம், வாக்குத் திறன் ஆகியவற்றில் புகழ்பெற்றான். இதற்கிடையில் ஸ்ருங்கியின் சாபத்தால் பரீக்ஷித் மன்னன் தக்ஷகனின் கடியால் இறந்தார். அவரது மகன் ஜனமேஜயன் பழிவாங்க சர்ப்பயாகத்தைத் தொடங்கினான்; மந்திர சக்தியால் எண்ணற்ற நாகர்கள் யாகத் தீயில் விழத் தொடங்கினர்.

தக்ஷகனும் தீக்குள் இழுக்கப்படும் முக்கிய தருணத்தில் ஆஸ்தீகன் யாகசாலைக்கு வந்தான். அவனது ஞானம், பணிவு, வாக்குத் திறன் ஜனமேஜயனை கவர்ந்தன. வரம் கேட்குமாறு மன்னன் சொன்னபோது ‘இந்த சர்ப்பயாகத்தை நிறுத்துங்கள்’ என்று ஆஸ்தீகன் கேட்டான். கொடுத்த வாக்கை காத்த ஜனமேஜயன் யாகத்தை நிறுத்தி நாக வம்சத்தை முழு அழிவிலிருந்து காப்பாற்றினான்.

ஆஸ்தீகனின் கதை பழிவாங்குதலுக்கு எல்லை இருக்க வேண்டும் என்ற மகாபாரதத்தின் முதன்மையான போதனைகளில் ஒன்று. தந்தையின் மரணத்திற்காக ஜனமேஜயனின் துயரம் நியாயமானதாக இருந்தாலும், ஒருவரின் தவறுக்காக முழு இனத்தையும் அழிப்பது தர்மமல்ல. கோபத்தை நிறுத்தும் ஞானமும் வீரமே என்பதை ஆஸ்தீகன் காட்டுகிறான்.

ஆதிவம்சாவதரண பகுதி பூமியில் அதிகரித்த அதர்மத்தின் பாரத்தையும் அதை குறைக்க தெய்வீக அம்சங்கள் மனித வம்சங்களில் பிறக்க வேண்டிய அவசியத்தையும் விளக்குகிறது. எனவே மகாபாரதத்தின் முக்கிய வீரர்கள் வெறும் அரச குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள் மட்டுமல்ல; தெய்வ சக்திகளுடன் தொடர்புடையவர்களாகவும் அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றனர்.

தீய அரசர்களின் பாரத்தை தாங்க முடியாமல் பூதேவி தேவர்களை நாடினாள் என்று மரபு கூறுகிறது. பிரம்மாவின் வழிகாட்டுதலில் தேவர்கள் தமது அம்சங்களை பூமியில் பிறக்கச் செய்வதாக முடிவு செய்தனர். இந்தப் பின்னணி பாண்டவர்கள், கௌரவர்கள், கிருஷ்ணர் மற்றும் பல மகாவீரர்களின் பிறப்புக்கு பிரபஞ்ச அளவிலான அர்த்தத்தை அளிக்கிறது.

ஆனால் தெய்வ அம்சத்தில் பிறந்ததால் மனித பொறுப்பு நீங்கிவிடும் என்று மகாபாரதம் கூறுவதில்லை. பாத்திரங்கள் எடுக்கும் சபதங்கள், செய்யும் தவறுகள், தியாகங்கள், துரோகங்கள் அனைத்தும் அவர்களின் செயல்களாகவே பார்க்கப்படுகின்றன. தெய்வீக பின்னணி கதையின் அளவை விரிவாக்குகிறது; தர்மத் தீர்ப்பு மனிதத் தேர்வுகளின் மீதே நிற்கிறது.

இந்தப் பகுதியில் வம்ச வரலாறுகள் வழியாக அரசர்கள், முனிவர்கள், தெய்வ அம்சங்கள் ஒருவருக்கொருவர் எவ்வாறு இணைந்துள்ளன என்பது காட்டப்படுகிறது. பரத, யாது, பாஞ்சால முதலான பல வம்சங்கள் பின்னர் ஒரே மகாசங்கரத்தில் சந்திக்கும் வகையில் கதை அமைப்பு தயாராகிறது.

குருக்ஷேத்திரப் போர் இரண்டு குடும்பங்களுக்கிடையிலான சொத்து விவகாரம் மட்டும் அல்ல என்பதை இந்த பின்னணி விளக்குகிறது. காலப்போக்கில் சேர்ந்து வந்த அதர்மம், அகந்தை, கடமைத் தவறுகள் மற்றும் தெய்வீக நோக்கத்தின் நிறைவேற்றம் அனைத்தும் அதில் ஒன்றாகக் கூடுகின்றன. அதனால் கதை தனிப்பட்ட மோதலிலிருந்து உலக தர்மத்தின் அளவுக்கு விரிகிறது.

ஆதிவம்சாவதரணத்தின் பின் கதை நேரடியாக குரு வம்சப் பிறப்புகளுக்குச் செல்கிறது. இதுவரை அமைக்கப்பட்ட தெய்வீக–வம்சப் பின்னணி இப்போது சாந்தனு, பீஷ்மர், சத்யவதி, திருதராஷ்டிரர், பாண்டு, விதுரர், பாண்டவர்கள், கௌரவர்கள் ஆகியோரின் வாழ்க்கையில் வடிவெடுக்கிறது.

சம்பவ பகுதி ஆதி பர்வத்தின் மிக முக்கியமான வம்சக் கதைகளை விரிவாக்குகிறது. சாந்தனு மன்னன் கங்கையை மணந்தது, தேவவ்ரதன் பிறந்தது, பின்னர் தேவவ்ரதன் எடுத்த கொடிய சபதத்தால் ‘பீஷ்மர்’ என்று புகழ்பெற்றது ஆகியவை குரு வம்சத்தின் எதிர்காலத்தை தீர்மானித்த முதல் பெரிய திருப்பங்கள்.

பின்னர் சாந்தனு சத்யவதியை மணக்க விரும்பியபோது, அவளது தந்தை சத்யவதியின் பிள்ளைகளே சிங்காசனத்தை அடைய வேண்டும் என்று நிபந்தனை வைத்தார். தந்தையின் மகிழ்ச்சிக்காக தேவவ்ரதன் அரசுரிமையை மட்டுமல்லாமல் வாழ்நாள் முழுவதும் பிரம்மச்சரியத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டான். அந்தப் பயங்கர சபதத்தாலே அவன் பீஷ்மர் எனப் பெயர் பெற்றான். தனிப்பட்ட தியாகம் உயர்ந்ததாயினும் அதே சபதம் பின்னர் வம்சத்தில் வாரிசு சிக்கல்களை உருவாக்கியது.

சத்யவதிக்கு சித்ராங்கதன் மற்றும் விசித்ரவீர்யன் பிறந்தனர். வாரிசு பிரச்சினை எழுந்தபோது வியாசரின் மூலம் திருதராஷ்டிரர், பாண்டு, விதுரர் பிறந்தனர். திருதராஷ்டிரர் குருடராக இருந்ததால் பாண்டு அரசை ஆண்டார். பாண்டுவுக்கு கிடைத்த சாபத்தால் இயல்பான முறையில் பிள்ளைகள் பெற முடியாத நிலை ஏற்பட்டது.

குந்திக்கு துர்வாச முனிவர் கொடுத்த மந்திரத்தின் மூலம் தேவர்களை அழைத்து பிள்ளைகள் பெறும் வரம் இருந்தது. தர்மதேவரின் அருளால் யுதிஷ்டிரர், வாயுவின் அருளால் பீமன், இந்திரனின் அருளால் அர்ஜுனன் பிறந்தனர். மாத்ரிக்கு அசுவினி தேவதைகளின் அருளால் நகுலன், சகதேவன் பிறந்தனர். மறுபுறம் காந்தாரிக்கு திருதராஷ்டிரரின் நூறு மகன்கள், துரியோதனனைத் தொடங்கி, மேலும் துஷ்ஷலா என்ற மகள் பிறந்தாள்.

பாண்டுவின் மரணத்திற்குப் பின் குந்தி ஐந்து பாண்டவர்களுடன் ஹஸ்தினாபுரம் வந்தாள். பாண்டவர்களும் கௌரவர்களும் ஒன்றாக வளர்ந்தாலும் சிறுவயதிலேயே போட்டி தீவிரமானது. பீமனின் வலிமையைப் பயந்த துரியோதனன் அவனுக்கு விஷம் கொடுத்து கங்கையில் வீச முயன்ற பிரசித்தி பெற்ற சம்பவம் இக்காலத்தில்தான் நடந்தது. பீமன் உயிர் தப்பி நாகலோக அனுபவத்தால் மேலும் வலிமையுடன் திரும்பினான்.

கிருபாசாரியரும் பின்னர் துரோணாசாரியரும் இளவரசர்களுக்கு ஆயுதக் கல்வி கற்றுக் கொடுத்தனர். அர்ஜுனனின் ஒருமுகப்படுத்தலும் பயிற்சியும் துரோணரின் சிறப்பு அன்பைப் பெற்றன. ஏகலவ்யனின் கதை குருபக்தி, சமூக அமைப்பு, திறமை குறித்து தீவிரமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. ஆயுதக் காட்சியில் கர்ணன் வந்து அர்ஜுனனைச் சவால் செய்தது புதிய திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. துரியோதனன் உடனே கர்ணனை அங்க நாட்டின் அரசனாக்கி வாழ்நாள் நட்பை ஏற்படுத்தினான்.

துரோணருக்கான குருதட்சிணையாக த்ருபதனை வென்ற பின் பாண்டவர்களின் புகழ் மேலும் உயர்ந்தது. மக்களிடையே யுதிஷ்டிரருக்கான ஆதரவு அதிகரிக்க துரியோதனனின் பொறாமை கடுமையானது. குடும்பப் போட்டி இப்போது உயிரைக் குறிவைக்கும் சதிகளின் திசைக்கு நகர்ந்தது. அடுத்த லாக்ஷாகிருக சம்பவத்திற்கு இதுவே பின்னணி.

யுதிஷ்டிரரின் மக்கள் ஆதரவும் பாண்டவர்களின் போர்திறனும் அதிகரித்தது துரியோதனனை கடுமையாக கலங்கச் செய்தது. சகுனி, கர்ணன், துச்சாசனன் போன்ற நெருங்கியவர்களுடன் சேர்ந்து பாண்டவர்களை நேரடியாகப் போரிடாமல் அகற்றும் சதியை அவன் திட்டமிட்டான். திருதராஷ்டிரரை சம்மதிக்கச் செய்து பாண்டவர்களை வாரணாவதத்தின் விழாவிற்கு அனுப்ப ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

புரோசனன் என்ற நம்பிக்கைக்குரியவனுக்கு அரக்கு, நெய், எண்ணெய், பிசின் போன்ற எளிதில் எரியும் பொருட்களால் அழகிய மாளிகை கட்ட உத்தரவிடப்பட்டது. வெளியே ராஜமாளிகை போலத் தோன்றினாலும் உள்ளே அது தீக்குழியாக வடிவமைக்கப்பட்டது. சரியான நேரத்தில் தீ வைத்து குந்தி மற்றும் பாண்டவர்களை கொல்ல வேண்டும் என்பதே திட்டம்.

விதுரர் ஆபத்தை முன்கூட்டியே உணர்ந்தார். வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியாத சூழலில் குறியீட்டு மொழியில் யுதிஷ்டிரரை எச்சரித்தார்—தீ வருவதற்கு முன் வெளியேறும் பாதையை அறிந்தவன் உயிர் பிழைக்கும் என்ற கருத்தைச் சொன்னார். யுதிஷ்டிரர் அந்த மறைபொருளை புரிந்துகொண்டார்.

விதுரர் அனுப்பிய நிபுணர் ரகசியமாக நிலத்தடி சுரங்கம் தோண்டினார். சந்தேகம் வராமல் பாண்டவர்கள் புரோசனனை நம்புவது போல நடித்து சரியான நேரத்தைக் காத்தனர். ஒரு இரவு மாளிகை எரிந்தபோது அவர்கள் சுரங்கம் வழியாக தப்பினர். எரிந்த இடத்தில் பிற உடல்கள் கிடைத்ததால் பாண்டவர்களும் குந்தியும் இறந்துவிட்டதாக அனைவரும் நம்பினர்.

ஹஸ்தினாபுர மக்கள் துயருற்றனர்; சதியில் இருந்தவர்கள் தங்கள் திட்டம் வெற்றி பெற்றதாக நினைத்தனர். ஆனால் பாண்டவர்கள் உயிருடன் இருப்பதை குறியீடுகள் மூலம் அறிந்த விதுரர் அமைதியாக இருந்தார். சில காலம் ‘அவர்கள் இறந்துவிட்டனர்’ என்ற செய்தியே பாண்டவர்களுக்கு மறைந்து வாழும் பாதுகாப்பாக மாறியது.

இந்தக் கதையில் விதுரரின் தொலைநோக்கு சிறப்பாக நிற்கிறது. நேரடி அதிகாரம் இல்லாதபோதும் ஞானம், சமயோசிதம், மறைத் தகவல் மூலம் உயிர்களை காப்பாற்றலாம் என்பதை அவர் காட்டினார். மறுபுறம் துரியோதனனின் பொறாமை இப்போது சாதாரண போட்டியைத் தாண்டி கொலை முயற்சியாக மாறிவிட்டது.

அரக்கு மாளிகையிலிருந்து தப்பிய பாண்டவர்கள் குந்தியுடன் காட்டில் பயணித்தனர். களைப்பால் ஓய்வெடுத்த இடத்தில் ஹிடிம்பன் என்ற ராட்சசன் வாழ்ந்தான். மனிதர்களின் மணத்தை உணர்ந்த அவன், அவர்களை உணவாக கொண்டு வர தனது சகோதரி ஹிடிம்பியை அனுப்பினான்.

ஹிடிம்பி பாண்டவர்களிடம் வந்து பீமனை கண்டவுடன் அவனது வலிமை, தோற்றம், துணிவு ஆகியவற்றால் ஈர்க்கப்பட்டாள். அண்ணனின் கட்டளையை மீறி பீமனுக்கு ஆபத்தைச் சொல்லி உடனே அங்கிருந்து செல்லும்படி கேட்டாள். ஆனால் தாய் மற்றும் சகோதரர்கள் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது அவர்களை விட்டு செல்லமாட்டேன் என்று பீமன் கூறினான்.

தாமதத்தைப் பார்த்த ஹிடிம்பன் தானே அங்கு வந்தான். தனது சகோதரி பாண்டவர்களுக்கு உதவுவதை அறிந்து கோபத்துடன் பீமனைத் தாக்கினான். இருவருக்கும் கடுமையான மல்லயுத்தம் நடந்தது. குடும்பத்தாரைத் தொந்தரவு செய்யாமல் பீமன் சண்டையைத் தூரம் கொண்டு சென்று இறுதியில் ஹிடிம்பனை கொன்றான்.

பின்னர் ஹிடிம்பி குந்தியை அணுகி பீமனை மணக்க விரும்புவதாகச் சொன்னாள். குந்தி மற்றும் யுதிஷ்டிரரின் சம்மதத்துடன் சில நிபந்தனைகளின் கீழ் பீமன் அவளுடன் வாழ்ந்தான். அவர்களுக்கு கடோத்கசன் பிறந்தான்; அவன் சிறு வயதிலேயே பேராற்றல் பெற்று தேவையானபோது பாண்டவர்களுக்கு உதவ வருவேன் என்று வாக்குறுதி அளித்தான்.

கடோத்கசனின் பிறப்பு பின்னர் குருக்ஷேத்திரப் போரில் மிகப்பெரிய முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. ஆதி பர்வத்தில் சிறிய காட்டுச் சம்பவமாகத் தோன்றும் இது, பின்னர் கர்ணன் தனது தெய்வீக ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டிய சூழ்நிலைக்கே தாக்கம் அளிக்கிறது. மகாபாரதத்தில் சிறிய சந்திப்புகளும் எதிர்காலத்தை எவ்வாறு மாற்றுகின்றன என்பதற்கு இது ஓர் உதாரணம்.

ஹிடிம்ப வதத்தில் பீமனின் உடல் வலிமை மட்டுமல்ல, குடும்பத்தைப் பாதுகாக்கும் மனமும் வெளிப்படுகிறது. பிறப்பை விட நடத்தை முக்கியம் என்பதையும் ஹிடிம்பி காட்டுகிறாள்—ராட்சச குலத்தில் பிறந்தாலும் அவள் கருணையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்; ஹிடிம்பன் வன்முறையைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

ஏகசக்ரத்தில் தங்கள் உண்மையான அடையாளத்தை மறைத்து வாழ்ந்த பாண்டவர்கள் ஒரு பிராமணக் குடும்பத்தில் தங்கினர். அவர்கள் பிச்சை எடுத்து வந்த உணவை குந்தி பகிர்ந்தாள்; பீமனின் பெரும் உடல்வலிமைக்காக அவனுக்கு அதிகப் பங்கு கிடைத்தது. வெளியில் சாதாரண வாழ்க்கை போல இருந்தாலும் நகரம் பகாசுரனின் பயத்தில் வாழ்ந்தது.

பகாசுரன் அருகே வாழ்ந்து நகர மக்களிடமிருந்து பெருமளவு உணவையும் அதை கொண்டு வரும் மனிதனையே பலியாகவும் கோரினான். ஒவ்வொரு குடும்பமும் தங்கள் முறை வந்தபோது ஒருவரை அனுப்ப வேண்டியிருந்தது. பாண்டவர்களுக்கு தங்குமிடம் கொடுத்த குடும்பத்தின் முறை வந்தபோது வீடு முழுவதும் துயரம் நிரம்பியது.

அவர்களின் துன்பத்தை அறிந்த குந்தி தன் மகன் பீமனை அனுப்புவதாகச் சொன்னாள். விருந்தினரைத் தனது குடும்பத்திற்குப் பதிலாக பலியாக அனுப்புவது பாவம் என்று பிராமணன் முதலில் மறுத்தான். ஆனால் பீமனின் வலிமையை அறிந்த குந்தி அவனுக்கு ஆபத்து இல்லை என்று நம்பிக்கை அளித்து விஷயத்தை ரகசியமாக வைத்திருக்கச் சொன்னாள்.

பகாசுரனுக்காக அனுப்ப வேண்டிய உணவைக் கொண்டு பீமன் சென்றான். அங்கு சென்று ராட்சசனை காத்திருக்காமல் அவன் தானே உணவைச் சாப்பிடத் தொடங்கினான். கோபமாக வந்த பகாசுரன் பீமனைத் தாக்கினாலும், பீமன் கவலைப்படாமல் உணவை முடித்த பிறகே போரில் இறங்கினான்.

கடுமையான போருக்குப் பின் பீமன் பகாசுரனை கொன்று அவனது உடலை நகர வாயிலில் போட்டான். மறுநாள் இதைக் கண்ட மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டு, ஆண்டுகளாக இருந்த பயம் முடிந்ததைக் கொண்டாடினர். ஆனால் பாண்டவர்களின் அடையாளம் வெளிப்படக்கூடாததால் உண்மையான வீரன் யார் என்பது ரகசியமாகவே இருந்தது.

பக வதத்தில் பீமனின் வலிமை மக்களைப் பாதுகாக்கப் பயன்படுகிறது. தங்களைப் பாதுகாத்த குடும்பத்தின் கடனைச் செலுத்தி நிரபராதிகளின் துயரை நீக்கியதால் அவன் செயல் தர்மப் பெருமை பெறுகிறது. வலிமை சுயப் புகழுக்காக அல்ல, பலவீனரை காக்கப் பயன்படுத்தப்படும்போதே அதன் உண்மையான மதிப்பு வெளிப்படும்.

ஏகசக்ரத்தின் பின் பாண்டவர்கள் பாஞ்சால நாட்டை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் பல கதைகள், வம்ச வரலாறுகள், முனிவர்களின் உபதேசங்கள் ஆகியவற்றைக் கேட்கின்றனர். இந்த பகுதி ஒரே நிகழ்வில் முடிவதில்லை; திரௌபதியின் பிறப்புப் பின்னணி, துரோணர்–த்ருபதன் மோதல், வசிஷ்டர்–விஸ்வாமித்திரர் கதைகள் போன்ற பல துணைக்கதைகளை உள்ளடக்குகிறது.

துரோணரால் ஏற்பட்ட அவமானத்திற்குப் பழிவாங்க த்ருபதன் முடிவு செய்தான். துரோணரை கொல்லக்கூடிய மகன் வேண்டும் என்று யாகம் செய்ததில் த்ருஷ்டத்யும்னன் பிறந்தான். அதே யாகத் தீயிலிருந்து அபார அழகுடைய கிருஷ்ணா எனப்படும் திரௌபதி தோன்றினாள்; அவளது எதிர்காலம் குரு வம்சத்தில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்று சுட்டப்பட்டது.

பாஞ்சாலம் நோக்கிச் செல்லும் பாண்டவர்கள் இரவில் கங்கை கரையில் சித்ரரதன் என்ற கந்தர்வனைச் சந்தித்தனர். மனிதர்கள் அந்த நேரத்தில் அங்கு வருவதற்கு அவன் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததால் மோதல் ஏற்பட்டது. அர்ஜுனன் தனது போர்திறனால் அவனை வென்றான்; ஆனால் கொல்லாமல் விடுவித்ததால் பகை நட்பாக மாறியது.

நன்றியுடன் சித்ரரதன் அர்ஜுனனுக்கு கந்தர்வ அறிவுகள், சாக்ஷுஷி வித்யா போன்ற கல்விகளை அளித்தான். பாண்டவர்களுக்கு ஒரு புரோகிதர் அவசியம் என்றும் தௌம்ய முனிவரை அணுகச் சொன்னான். இதனால் அவர்களின் பயணத்திற்கு ஆன்மீகமும் சமூகமும் ஆகிய இரு ஆதாரங்களும் கிடைத்தன.

தபதி–சம்வரணன் கதை, வசிஷ்டரின் பொறுமை, விஸ்வாமித்திரரின் மோதல்கள் போன்ற துணைக்கதைகள் தர்மம், மன்னிப்பு, தவம், ராஜதர்மம் குறித்த விரிவான பார்வையைத் தருகின்றன. மகாபாரதம் இவ்வகை துணைக்கதைகளால் முக்கியக் கதைக்குள் பழைய ஞானத்தை இணைக்கிறது.

சைத்ரரத பகுதி முடியும் போது பாண்டவர்கள் திரௌபதியின் சுயம்வரத்திற்குச் செல்லத் தயாராகிறார்கள். இதுவரை மறைந்து வாழ்ந்த அவர்கள் மீண்டும் அரசியல் உலகின் மையத்திற்குள் நுழையப் போகிறார்கள். அர்ஜுனனின் திறமை மீண்டும் உலகிற்கு தெரியவிருக்கும் தருணம் தயாராகிறது.

த்ருபத மன்னன் தனது மகள் திரௌபதிக்காக சுயம்வரம் அறிவித்தான். பல நாடுகளிலிருந்து மன்னர்கள், இளவரசர்கள், வீரர்கள் பாஞ்சால தலைநகரில் கூடினர். பாண்டவர்கள் இன்னும் தங்கள் அடையாளத்தை மறைத்து பிராமண வேடத்தில் வந்தனர். கிருஷ்ணரும் பலராமரும் அங்கு வந்து அவர்களை கவனித்தனர்.

சுயம்வரத்தில் மிகக் கடினமான வில்ல்வித்தைச் சோதனை அமைக்கப்பட்டது. கனமான வில்லைக் கொண்டு நாண் ஏற்றி, கீழே தெரியும் பிரதிபலிப்பை நோக்கி மேலே சுழலும் இலக்கை அம்பால் துளைக்க வேண்டும். பல புகழ்பெற்ற வீரர்கள் முயன்றும் வில்லைக் கையாளவோ இலக்கை அடையவோ முடியவில்லை.

கர்ணன் முன்னேறியபோது சில மரபுகளில் திரௌபதி அவனது கருதப்பட்ட பிறப்புநிலையை காரணமாகக் கூறி மறுத்ததாக வருகிறது; இந்தப் பகுதி பல பாடபேதங்களால் நீண்டகாலமாக விவாதிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் பிராமண வேடத்தில் இருந்த அர்ஜுனன் தனது குருக்களை நினைத்து வில்லைக் கொண்டு இலக்கை வெற்றிகரமாகத் துளைத்தான்.

திரௌபதி அர்ஜுனனுக்கு மாலை சூட்டினாள். பிராமணன் போலத் தோன்றியவன் புகழ்பெற்ற க்ஷத்திரியர்களை மிஞ்சியதால் சபையில் குழப்பம் ஏற்பட்டது; சில மன்னர்கள் போருக்கு தயாரானார்கள். அர்ஜுனனும் பீமனும் அவர்களை எதிர்த்து திரௌபதியை பாதுகாப்பாக அழைத்துச் சென்றனர். கிருஷ்ணர் அந்தப் பிராமணர்கள் உண்மையில் பாண்டவர்கள் என்பதை அறிந்தார்.

தங்கள் இருப்பிடத்திற்கு வந்து ‘பிச்சை கொண்டு வந்தோம்’ என்று பாண்டவர்கள் குந்தியிடம் கூறினர். அது என்ன என்று பார்க்காமலே ‘அனைவரும் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்’ என்று அவள் சொன்னாள். அறியாமல் கூறிய அந்த வார்த்தை ஒரு அரிய தர்மசங்கடத்தை உருவாக்கியது—திரௌபதி ஐந்து சகோதரர்களையும் எவ்வாறு மணப்பாள்? அடுத்த வைवाहிக பகுதியில் இதற்கான விளக்கம் வருகிறது.

சுயம்வரம் பாண்டவர்களின் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய திருப்பம். அரக்கு மாளிகையில் இறந்ததாக எண்ணப்பட்ட அவர்கள் இப்போது த்ருபதன் போன்ற வலுவான மன்னனுடன் குடும்ப உறவு பெற்றனர். அவர்கள் உயிருடன் இருப்பது உலகிற்கு தெரிந்து குரு அரசியலின் சக்திச் சமநிலை மாறியது.

திரௌபதியுடன் திரும்பியபோது குந்தி அறியாமல் கூறிய ‘பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்’ என்ற வார்த்தை குடும்பத்தை கடுமையான தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்தியது. தாயின் சொல் பொய்யாகக் கூடாது; ஆனால் ஒரு பெண் ஐந்து சகோதரர்களை மணப்பது சாதாரண மரபல்ல. அதனால் யுதிஷ்டிரர் அவசர முடிவு எடுக்காமல் பெரியோரின் வழிகாட்டுதலை நாடினார்.

த்ருபதன் முதலில் இவ்வகை திருமணத்தைப் பற்றி கடுமையான சந்தேகம் தெரிவித்தான். மகளின் எதிர்காலம், சமூக தர்மம், அரச வம்ச கௌரவம் அனைத்தையும் கருத வேண்டியிருந்தது. அப்போது வியாசர் வந்து முன்பிறப்பு, தெய்வநியதி, விசேஷ தர்மச் சூழல்கள் பற்றிய விளக்கங்களை அளித்தார். அவற்றுக்குப் பிறகு த்ருபதன் சம்மதித்தான்.

திரௌபதி ஐந்து பாண்டவர்களையும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட முறையில் மணந்தாள். சகோதரர்களிடையே பொறாமை அல்லது முரண்பாடு வராமல் தெளிவான குடும்ப விதிகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. திரௌபதி ஒருவருடன் இருக்கும்போது மற்றவர் அனுமதியின்றி அந்த அறைக்குள் செல்லக்கூடாது என்ற விதியே பின்னர் அர்ஜுனனின் வனவாசத்திற்கு காரணமாகிறது.

இந்த திருமணம் பாண்டவர்களுக்கு பாஞ்சால அரசுடன் வலுவான அரசியல் மற்றும் குடும்ப உறவைத் தந்தது. த்ருபதன் அவர்களுடைய கூட்டாளியாகவும் த்ருஷ்டத்யும்னன் உறவினராகவும் ஆனான். குரு அரசவைக்கு இது பெரிய மாற்றம்; பாண்டவர்கள் இனி ஆதரவற்ற அகதிகள் அல்ல.

இங்கிருந்து திரௌபதி மகாபாரதத்தின் இதயப்பகுதியில் நுழைகிறாள். ஐந்து வீரர்களின் மனைவியாக மட்டும் அல்லாமல் சுயமரியாதை, துணிவு, அநியாயத்தை கேள்விக்கெடுக்கும் சக்தி, குடும்பத்தை ஒன்றிணைக்கும் திறன் கொண்ட மையப் பாத்திரமாக வளர்கிறாள். அடுத்த சபா பர்வத்தின் சூதாட்டச் சம்பவம் அவளது வாழ்க்கையையும் குரு வம்சத்தையும் மாற்றும்.

வைவாஹிக பகுதி தர்மத்தை எப்போதும் ஒரே எளிய விதியால் தீர்மானிக்க முடியாது என்பதை காட்டுகிறது. சூழல், சொன்ன வாக்கு, நியதி, பெரியோரின் சாட்சி, சம்பந்தப்பட்டவர்களின் சம்மதி ஆகிய அனைத்தையும் கருதி கடினமான தீர்மானம் எடுக்க வேண்டும்.

பாண்டவர்கள் உயிருடன் இருப்பதும் திரௌபதியை மணந்து பாஞ்சாலத்துடன் வலுவான உறவு பெற்றிருப்பதும் ஹஸ்தினாபுரம் வந்தடைந்தது. மக்கள் மகிழ்ந்தனர்; ஆனால் துரியோதனன்–சகுனி அணியில் கவலை அதிகரித்தது. பாண்டவர்களை நிரந்தரமாக அகற்றிவிட்டோம் என்ற அவர்களின் கணக்கு முற்றிலும் தவறியது.

திருதராஷ்டிரரின் சபையில் பல கருத்துகள் எழுந்தன. பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர் தர்மபூர்வமான தீர்வு அவசியம் என்று வலியுறுத்தினர். பாண்டவர்களுக்கு உரிய பங்கை மறுப்பது வம்சத்திற்கு அதிக ஆபத்தை உருவாக்கும்; வெளிப்படையான பகை பாஞ்சாலம் போன்ற மித்திர அரசுகளையும் குருக்களுக்கு எதிராக நிறுத்தும் என்று எச்சரித்தனர்.

விதுரரை பாஞ்சாலத்துக்கு அனுப்பி பாண்டவர்களை மரியாதையுடன் ஹஸ்தினாபுரம் அழைக்க முடிவு செய்தனர். விதுரர் த்ருபதனையும் பாண்டவர்களையும் சந்தித்து அரசசபையின் செய்தியைத் தெரிவித்தார். கடந்த சதிகள் காரணமாக எச்சரிக்கை இருந்தாலும், பெரியோரின் வார்த்தையை மதித்து பாண்டவர்கள் திரும்பத் தயாரானார்கள்.

குந்தி, திரௌபதி மற்றும் பாண்டவர்கள் ஹஸ்தினாபுரம் வந்தபோது மக்கள் அவர்களை சிறப்பாக வரவேற்றனர். நீண்டகால மறைவுக்குப் பின் அவர்கள் மீண்டும் அரச வம்ச உறுப்பினர்களாக வெளிப்படையாக நின்றனர். லாக்ஷாகிருகத்தில் இறந்தவர்கள் என்ற எண்ணம் முடிவுக்கு வந்தது.

இந்த செயல்முறையின் மையத் தலையிடுபவராக விதுரர் இருந்தார். பாண்டவர்களிடம் அன்பு இருந்தாலும் குரு அரசுக்கு கடமை இருந்தது. தனிப்பட்ட பாசத்தை விட தர்மமயமான சமநிலைக்காகச் செயல்பட்டார். அவரது ஆலோசனை சில காலம் குடும்பத்தை திறந்த போரிலிருந்து விலக்கி வைத்தது.

ஆனால் அடிப்படை பிரச்சினையான துரியோதனனின் பொறாமை நீங்கவில்லை. எனவே இது நிலையான சமாதானமாக மாறவில்லை. இரு அணிகளுக்கும் ஆட்சிப் பகுதி கிடைக்க ராஜ்யத்தைப் பிரிக்கும் அரசியல் சமரசம் நோக்கி கதை நகர்கிறது; அடுத்த ராஜ்யலாபத்தில் இந்திரப்ரஸ்தம் உருவாகிறது.

குரு குடும்பத்தில் ஒரு அளவு சமாதானம் ஏற்பட ராஜ்யத்தைப் பகிர முடிவு செய்யப்பட்டது. பாண்டவர்களுக்கு காண்டவப்ரஸ்தம் வழங்கப்பட்டது; அது வளர்ந்த தலைநகரமல்ல, காடுகளும் பாழடைந்த நிலங்களும் கொண்ட கடினமான பகுதி. துரியோதனன் அணிக்கு இது பெரிய இழப்பாகத் தெரியவில்லை; ஆனால் பாண்டவர்கள் அதை ஒரு வாய்ப்பாக ஏற்றனர்.

கிருஷ்ணர் மற்றும் நண்பர்களின் உதவியுடன் பாண்டவர்கள் அந்தப் பகுதியை மேம்படுத்தினர். கலைஞர்கள், வணிகர்கள், மக்கள் வந்து குடியேறினர்; அகன்ற சாலைகள், அரண்மனைகள், பாதுகாப்பு அமைப்புகள் உருவானது. புதிய தலைநகரம் இந்திரப்ரஸ்தம் என அழைக்கப்பட்டது; யுதிஷ்டிரர் தர்மபூர்வமான ஆட்சியால் மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்றார்.

பீமன் பாதுகாப்பிலும், அர்ஜுனன் இராணுவ வலிமையிலும், நகுலன்–சகதேவன் நிர்வாகம் மற்றும் செல்வ மேலாண்மையிலும் பங்கு வகித்தனர். திரௌபதி அரசியாக குடும்பத்தையும் அரண்மனையையும் ஒருங்கிணைத்தாள். கடினமான நிலத்தை செழிப்பான நாட்டாக மாற்றியது பாண்டவர்களின் கட்டமைப்பு மற்றும் ஆட்சித்திறனை வெளிப்படுத்தியது.

இந்திரப்ரஸ்தத்தின் வளர்ச்சி பாண்டவர்களின் கௌரவத்தை உயர்த்தியது; அதே நேரத்தில் துரியோதனனின் பொறாமைக்கு புதிய காரணமாகியது. ஒருகாலத்தில் அவர்கள் அழிவார்கள் என்று நினைத்தவன் இப்போது அவர்கள் சக்திவாய்ந்த ராஜ்யத்தை அமைப்பதைப் பார்க்க வேண்டியிருந்தது. பின்னர் மாயாசபையை கண்டபோது இந்த பொறாமை உச்சத்தை அடையும்.

இந்தக் காலத்திலேயே திரௌபதியுடன் குடும்ப வாழ்வுக்கான விதிகள் உறுதிசெய்யப்பட்டன. குடும்ப ஒற்றுமையைப் பாதுகாக்க உருவாக்கப்பட்ட அவற்றில் ஒரு விதி விரைவில் அர்ஜுனனின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை முழுமையாக மாற்றும் நிகழ்வுக்கு வழிவகுக்கும்.

ராஜ்யலாப பகுதி ஒரு முக்கியப் பாடம் தருகிறது: கிடைத்த பங்கு சிறியதோ கடினமானதோ இருந்தாலும் அதை திறமையாக வளர்த்தால் பெரிய வாய்ப்பாக மாறலாம். பாண்டவர்கள் குறை கூறிக் கொண்டிருக்காமல் கிடைத்த நிலத்தை தலைநகரமாக மாற்றினர்; ஆனால் வெற்றியோடு புதிய பொறுப்புகளும் புதிய போட்டிகளும் வந்தன.

திரௌபதியின் திருமணத்திற்குப் பின் பாண்டவர்கள் குடும்ப ஒற்றுமைக்காக ஒரு விதியை அமைத்தனர். திரௌபதி ஒருவருடன் இருக்கும் போது மற்றொரு சகோதரன் அந்த தனிப்பட்ட இடத்திற்குள் சென்றால் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வனவாசம் செய்ய வேண்டும். இந்த விதி பரஸ்பர மரியாதையையும் பொறாமையின்மையையும் காக்க உருவாக்கப்பட்டது.

ஒருநாள் ஒரு பிராமணரின் மாடுகளை திருடர்கள் கவர்ந்தனர்; அவர் உதவி கேட்டார். அர்ஜுனனின் ஆயுதங்கள் யுதிஷ்டிரரும் திரௌபதியும் இருந்த அறையில் இருந்தன. குடும்ப விதியை காப்பதா அல்லது க்ஷத்திரியராக நிரபராதியை காப்பதா என்ற உண்மையான தர்மசங்கடம் அவனுக்கு ஏற்பட்டது.

அர்ஜுனன் கடமையை முன்னிறுத்தி அறைக்குள் சென்று ஆயுதங்களை எடுத்தான், திருடர்களை வென்று மாடுகளை மீட்டான். விசேஷ சூழல் என்பதால் வனவாசம் தேவையில்லை என்று யுதிஷ்டிரர் சொன்னாலும், தானே ஏற்ற விதியை மீறியதால் அதன் விளைவை ஏற்க வேண்டும் என்று அர்ஜுனன் வலியுறுத்தினான். இது அவனது வாக்குப்பற்றை காட்டுகிறது.

வனவாசப் பயணத்தில் அர்ஜுனன் பல தீர்த்தங்களை தரிசித்தான். கங்கையில் நாககன்னி உலூபியைச் சந்தித்து, அவர்களுக்கு இராவான் பிறந்தான். பின்னர் மணிபுரத்தில் சித்ராங்கதையை மணந்து பப்ருவாஹனனின் தந்தையானான். இத்தொடர்கள் மகாபாரதத்தின் பின்னர் பகுதிகளில் மீண்டும் முக்கியமாவதைக் காணலாம்.

இந்தப் பயணம் திருமணங்களின் தொடர் மட்டும் அல்ல. அர்ஜுனன் பல பிரதேசங்கள், மரபுகள், முனிவர்களைச் சந்தித்து தனது அனுபவத்தை விரிவுபடுத்தினான். இந்தியாவின் பல அரசுகளுடன் ஏற்பட்ட தொடர்புகள் பின்னர் அரசியல் மற்றும் இராணுவ மதிப்பைப் பெற்றன.

இறுதியில் அர்ஜுனனின் பயணம் யாதவர்களின் பிரதேசத்துக்கு வந்தது. அங்கு கிருஷ்ணருடன் அவனது நட்பு மேலும் ஆழமானது; சுபத்ரையுடனான காதலும் தொடங்கியது. இந்த உறவு பாண்டவர்–யாதவர் பந்தத்தை நிரந்தரமாக வலுப்படுத்தியது.

தீர்த்தயாத்திரையின் போது அர்ஜுனன் துவாரகா பகுதிக்கு வந்து கிருஷ்ணரின் சகோதரி சுபத்ரையை கண்டான். அவளிடம் காதல் ஏற்பட்டது. அர்ஜுனனின் மனதைப் புரிந்த கிருஷ்ணர் குடும்ப மற்றும் அரசியல் சூழலை விளக்கினார்; பலராமர் சுபத்ரைக்கு வேறு திருமண உறவை யோசித்ததாக மரபு கூறுகிறது.

சுயம்வரத்தின் முடிவு உறுதியற்றதாக இருக்கலாம்; பரஸ்பர அன்பு இருந்தால் க்ஷத்திரிய மரபில் ஹரண விவாகமும் ஒரு வழி என்று கிருஷ்ணர் கூறினார். அர்ஜுனன் சுபத்ரையை ரதத்தில் அழைத்துச் சென்றான். யாதவ வீரர்கள் முதலில் இதை அவமதிப்பாகக் கருதி போருக்கு தயாரானார்கள்.

கிருஷ்ணர் அவர்களை அமைதிப்படுத்தினார். அர்ஜுனன் சாதாரண கடத்துபவன் அல்ல; பாண்டவ வம்சத்தின் மகாவீரன், தகுந்த உறவினர் என்று விளக்கினார். சுபத்ரையின் சம்மதமும் இருந்தது என்ற புரிதலுடன் மோதல் திருமணமாக மாறியது.

அர்ஜுனன்–சுபத்ரை திருமணம் பாண்டவர்கள் மற்றும் யாதவர்களுக்கிடையே மிக முக்கியமான குடும்ப பந்தத்தை உருவாக்கியது. கிருஷ்ணர் ஏற்கனவே பாண்டவர்களின் நண்பர்; இப்போது அந்த நட்பு இரத்த உறவாக மாறியது. பின்னர் அரசியல் நிகழ்வுகளில் இந்த பந்தம் பெரும் முக்கியத்துவம் பெற்றது.

இவர்களுக்கு அபிமன்யு பிறந்தான். இளம் வயதிலேயே அசாதாரண வீரனாக வளர்ந்து குருக்ஷேத்திரத்தில் சக்ரவ்யூஹத்துக்குள் காட்டிய வீரத்தால் நிலையான புகழ் பெற்றான். ஆகவே சுபத்ராஹரணம் காதல் கதை மட்டுமல்ல; அடுத்த தலைமுறை மகாவீரனின் பிறப்பிற்கான அடித்தளமும் ஆகும்.

அர்ஜுனன் சுபத்ரையுடன் இந்திரப்ரஸ்தத்திற்கு திரும்பியபோது குடும்பத்தில் நுணுக்கமான புதிய கட்டம் தொடங்கியது. திரௌபதியின் உணர்வுகளை மதித்து புதிய உறவை குடும்பத்தில் எவ்வாறு இணைத்தனர் என்பதை அடுத்த ஹரணாஹரண பகுதி விளக்குகிறது.

சுபத்ரையுடன் இந்திரப்ரஸ்தம் திரும்பிய அர்ஜுனன், புதிய திருமணம் காரணமாக திரௌபதியின் மனதில் இயல்பான துயரம் அல்லது அமைதியின்மை இருக்கலாம் என்பதை உணர்ந்தான். குடும்ப ஒற்றுமைக்காக அந்த உறவை அகந்தையுடன் அல்ல, நுணுக்கமாக அறிமுகப்படுத்த வேண்டியது அவசியம்.

புகழ்பெற்ற மரபின்படி சுபத்ரை எளிய கோபிகை வேடத்தில் திரௌபதியிடம் சென்று பணிவுடன் வணங்கினாள். அவளது பணிவு திரௌபதியின் மனதை நெகிழச் செய்தது. ‘உன் கணவனுக்கு எதிரிகள் இல்லாமல் இருக்கட்டும்’ என்று ஆசீர்வதித்து சுபத்ரையை அன்புடன் ஏற்றுக்கொண்டாள்.

இந்தச் சிறிய பகுதி மகாபாரதத்தின் குடும்ப உறவுகளில் உள்ள நுணுக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. பேரரசுகள், போர்கள், தெய்வ ஆயுதங்கள் ஆகியவற்றின் நடுவிலும் பொறாமை, துயரம், அன்பு, கௌரவம் போன்ற மனித உணர்வுகள் கதையை மாற்றுகின்றன.

அர்ஜுனன் தனது முடிவுக்குப் பொறுப்பு ஏற்றான், சுபத்ரை பணிவுடன் வந்தாள், திரௌபதி இறுதியில் பெருந்தன்மையுடன் ஏற்றுக்கொண்டாள். அவர்களின் நடத்தை சிக்கலான உறவை நீண்ட குடும்பச் சண்டையாக மாறாமல் தடுத்தது. பரஸ்பர மரியாதை இருந்தால் கடின உறவுகளையும் சமநிலைப்படுத்தலாம்.

அர்ஜுனன்–சுபத்ரைக்கு அபிமன்யு பிறந்தான். திரௌபதிக்கு ஐந்து பாண்டவர்களால் பிரதிவிந்த்யன், சுதசோமன், ஸ்ருதகர்மன், சதானீகன், ஸ்ருதசேனன் போன்ற உபபாண்டவர்கள் பிறந்தனர். புதிய தலைமுறை வளர, இந்திரப்ரஸ்தமும் செழித்தது.

இப்போது ஆதி பர்வத்தின் இறுதி பெரிய நிகழ்வான காண்டவ வனத் தகனத்திற்குக் கதை தயாராகிறது. அங்கு அர்ஜுனன்–கிருஷ்ணரின் நட்பு அபார போர்சக்தியாக வெளிப்படும்; மய தானவன் உயிர் பிழைப்பதன் மூலம் அடுத்த சபா பர்வத்திற்கான நேரடி பாலம் உருவாகும்.

காண்டவ வனத் தகனம் ஆதி பர்வத்தின் இறுதி பெரிய நிகழ்வாகும். ஒரு நாள் கிருஷ்ணரும் அர்ஜுனனும் யமுனை கரையில் இருந்தபோது பிராமண வேடத்தில் அக்னிதேவன் அவர்களை அணுகினார். காண்டவ வனத்தை எரிக்க விரும்பினாலும் ஒவ்வொரு முறையும் இந்திரன் மழை பெய்து தீயை அணைக்கிறான் என்று அவர் விளக்கினார்.

ஒரு மரபுப்படி ச்வேதகி மன்னனின் நீண்டகால யாகங்களில் அளவுக்கு மீறிய நெய்யை ஏற்றுக் கொண்டதால் அக்னியின் சக்தி குறைந்தது. பிரம்மாவின் ஆலோசனையின் பேரில் காண்டவ வனத்தின் மூலிகை மற்றும் உயிர்ச் செல்வத்தை உண்டு தனது தேஜஸை மீட்டுக்கொள்ளலாம் என்று அக்னி நம்பினார். ஆனால் அங்கு இந்திரனின் நண்பனான நாகராஜ தக்ஷகன் வாழ்ந்ததால் இந்திரன் வனத்தை காத்தார்.

தேவர்களை எதிர்கொள்ள வேண்டுமானால் தகுந்த ஆயுதங்கள் தேவை என்று அர்ஜுனன் கூறினான். வருணன் மூலம் அவனுக்கு காண்டீவ வில், தீராத அம்புக்கூடைகள், தெய்வீக ரதம் கிடைத்தன. கிருஷ்ணரின் சுதர்சன சக்கரம் மற்றும் கௌமோதகி கதையும் இந்த நிகழ்வுடன் சில மரபுகளில் இணைக்கப்படுகின்றன.

அக்னி வனத்தைச் சூழ்ந்தபோது இந்திரன் மேகங்களை அனுப்பி பெரும் மழை பொழிந்தான். அர்ஜுனன் வானில் அம்புகளால் தடுப்புச்சுவர் அமைத்து நீர் தீயை அடையாமல் செய்தான்; கிருஷ்ணர் தப்பிச் செல்ல முயன்ற வலிமையான உயிர்களை எதிர்கொண்டார். தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள் மற்றும் பல சக்திகள் மோதலில் சேர்ந்தன; கிருஷ்ணர்–அர்ஜுனரின் ஒருமைப்பாடு அபார போர்சக்தியாக வெளிப்பட்டது.

இந்த அழிவில் பல உயிர்கள் அழிந்தன; சிலர் தப்பினர் அல்லது காப்பாற்றப்பட்டனர். மய தானவன் அர்ஜுனனிடம் சரணடைந்து உயிர் பிழைத்தான்; அஸ்வசேனன் போன்ற சிலரும் தப்பினர். இதிகாசம் இதை பெரிய வீரச் செயலாக வர்ணித்தாலும், இத்தகைய மிகப்பெரிய அழிவு நவீன வாசகரிடம் கடினமான நெறிக் கேள்விகளையும் எழுப்புகிறது. மகாபாரதம் சக்தியோடு அதன் விளைவுகளையும் இணைத்து காட்டுகிறது.

தன் உயிரைக் காப்பாற்றியதற்காக நன்றியுடன் மயன் அர்ஜுனனிடம் எந்த சேவை செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டான். அர்ஜுனன் தனக்காக எதையும் கேட்காமல் கிருஷ்ணரை மகிழ்விக்கும் ஒன்றை செய்யச் சொன்னான். இறுதியில் யுதிஷ்டிரருக்காக அபூர்வமான சபாமண்டபம் அமைக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. அதுவே அடுத்த சபா பர்வத்தின் மைய இடமான மாயாசபை ஆகிறது.

காண்டவ தகனத்துடன் ஆதி பர்வம் முடிவடைகிறது. நைமிசாரண்ய முனிவர்கள் இதிகாசத்தை கேட்க விரும்பிய இடத்தில் தொடங்கிய இந்தப் பர்வம் குரு வம்சப் பிறப்புகள், பாண்டவர்களின் சிறுவயது, கொடிய சதிகள், திரௌபதி திருமணம், இந்திரப்ரஸ்த நிறுவல், அர்ஜுனனின் பயணங்கள் அனைத்தையும் கடந்து பாண்டவர்களின் உயர்ந்து வரும் சக்தியில் முடிகிறது. இதே வெற்றியே அடுத்த சபா பர்வத்தில் புதிய பொறாமைக்கும் புதிய ஆபத்துக்கும் காரணமாகிறது.