சபா பர்வம்

காண்டவ வனத் தகனத்தில் அர்ஜுனன் மய தானவனின் உயிரைக் காப்பாற்றினான். நன்றியுடன் இருந்த மயன் தனது அபூர்வ கட்டிடக் கலையால் சேவை செய்ய விரும்பினான். அர்ஜுனன் தனக்குப் பரிசு வேண்டாம் என்றதால், கிருஷ்ணரின் ஆலோசனையின்படி யுதிஷ்டிரருக்காக ஒப்பற்ற சபையை அமைக்க முன்வந்தான்.

அது சாதாரண அரண்மனை அல்ல. அரிய ரத்தினங்கள், பளிங்கு, உலோகங்கள் மற்றும் ஒளிரும் பொருட்களால் அமைந்த சபையில் தரை நீராகவும் நீர் பளபளக்கும் தரையாகவும் தோன்றும் அற்புத மாயைகள் இருந்தன.

விரிந்த முற்றங்கள், ஒளிரும் தூண்கள், தோட்டங்கள் மற்றும் நீர்நிலைகள் சபைக்கு அபூர்வ செழுமையை அளித்தன. பாண்டவர்களின் புதிய தலைநகரான இந்திரபிரஸ்தத்தின் வளர்ச்சியின் அடையாளமாக அது அமைந்தது.

சபை முடிந்ததும் யுதிஷ்டிரர் பிராமணர்கள், முனிவர்கள், அரசர்கள் மற்றும் உறவினர்களை அழைத்து மங்களச் சடங்குகளுடன் நுழைந்தார். தானம், வேத ஓசை, இசை மற்றும் அரச மரியாதையால் நகரம் விழாக்கோலம் கொண்டது.

மயசபை பாண்டவர்களின் வெற்றியின் அடையாளமாக இருந்தாலும் அதே செழுமை பின்னர் துரியோதனனின் பொறாமையை வளர்த்தது. எதிர்கால அரசியல் பேரழிவிற்கான மேடையாகவும் அது மாறியது.

நாரதர் இந்திரபிரஸ்தத்திற்கு வந்து யுதிஷ்டிரரால் பெருமரியாதையுடன் வரவேற்கப்பட்டார். மயசபையைப் பாராட்டியபின் அரசாட்சியின் உண்மையான பொறுப்புகளை எடுத்துரைத்தார்.

தர்மம்-பொருள் சமநிலை, வரவு செலவு, திறமையான அமைச்சர்கள், விவசாயிகள், வணிகர்கள், வீரர்கள், பலவீனமானவர்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் அரச ரகசியங்கள் குறித்து கேள்விகள் எழுப்பி ராஜதர்மத்தை விளக்கினார்.

அரசு என்பது சிம்மாசனமும் செல்வமும் மட்டும் அல்ல; மக்களின் வாழ்வாதாரம், நீதி, படை ஒழுக்கம், நல்ல நிர்வாகம் மற்றும் எதிரிகளிடம் விழிப்புணர்வும் அரசனின் கடமை என்றார்.

இந்திரன், யமன், வருணன், குபேரன், பிரம்மாவின் தெய்வீக சபைகளை நாரதர் விவரித்தார். ஹரிச்சந்திரன் ராஜசூயத்தால் பெற்ற மகிமையை கேட்ட யுதிஷ்டிரரின் எண்ணம் வலுப்பெற்றது.

ராஜசூயம் வெறும் புகழுக்கான யாகமல்ல; அரசர்களின் ஒப்புதல், தர்மபூர்வ பேரரசு அதிகாரம் மற்றும் பெரும் பொறுப்பு தேவை என்பதை யுதிஷ்டிரர் உணர்ந்தார்.

பல அரசர்களை வென்று சிறைபிடித்த மகத அரசன் ஜராசந்தன் யுதிஷ்டிரரின் ராஜசூயத்திற்கும் பேரரசு அங்கீகாரத்திற்கும் மிகப் பெரிய தடையாக இருந்தான் என்று கிருஷ்ணர் விளக்கினார்.

பெரும் போரின் தேவையற்ற உயிரிழப்பைத் தவிர்க்க கிருஷ்ணர், பீமன், அர்ஜுனன் நேராக கிரிவிரஜம் சென்றனர். அவர்கள் சாதாரண விருந்தினர்கள் அல்ல என்பதை ஜராசந்தன் உணர்ந்தான்.

சிறைப்பட்ட அரசர்களை விடுவிக்க மறுத்த ஜராசந்தன் தனிப்போருக்கு பீமனைத் தேர்ந்தெடுத்தான். இரு மகாபலசாலிகளுக்கிடையே கடுமையான மற்போர் தொடங்கியது.

பல நாட்கள் முடிவின்றி சென்றபின், இரண்டு பகுதிகளாகப் பிறந்து ஜராவால் இணைக்கப்பட்ட ஜராசந்தனின் பிறப்பு ரகசியத்தை கிருஷ்ணர் குறிப்பால் உணர்த்தினார்.

பீமன் ஜராசந்தனை இரண்டாகப் பிளந்து பகுதிகளை எதிர்திசைகளில் வீசியதால் அவை மீண்டும் இணையவில்லை; ஜராசந்தன் இறந்தான்.

சிறைப்பட்ட அரசர்கள் விடுவிக்கப்பட்டு ராஜசூயத்திற்கு ஆதரவு தெரிவித்தனர். ஜராசந்தனின் மகன் சகதேவன் மகத அரசனாக்கப்பட்டதால் நிலைத்தன்மை காக்கப்பட்டது.

பீமனின் வலிமை, கிருஷ்ணரின் தந்திரம் மற்றும் அர்ஜுனனின் துணை ராஜசூயத்தின் மிகப் பெரிய தடையை அகற்றின.

ஜராசந்தன் வீழ்ந்ததும் ராஜசூயத்திற்கு பாதை திறந்தது; யுதிஷ்டிரரின் பேரரசு அங்கீகாரத்திற்காக நான்கு பாண்டவர்களும் நான்கு திசைகளில் சென்றனர்.

அர்ஜுனன் வடக்கு, பீமன் கிழக்கு, சகதேவன் தெற்கு, நகுலன் மேற்கு சென்று பல வலிமையான நாடுகளை அடைந்தனர்.

எங்கும் போர் நடக்கவில்லை; சிலர் நட்பை ஏற்றனர், சிலர் போருக்குப் பின் திறையும் பரிசுகளும் அளித்தனர். நோக்கம் அழிவு அல்ல, அரசியல் அங்கீகாரம்.

அவர்கள் செல்வம், ரத்தினங்கள், கால்நடைகள், மதிப்புமிக்க பொருட்கள் மற்றும் அரசர்களின் ஒப்புதலுடன் இந்திரபிரஸ்தம் திரும்பினர்.

இந்த திக்விஜயங்கள் பாண்டவர்களின் வலிமையை நாடெங்கும் நிலைநிறுத்தின; அதேவேளை கௌரவர்களின் பொறாமையையும் அதிகரித்தன.

ராஜசூயத்திற்காக அரசர்கள், முனிவர்கள், பிராமணர்கள், வீரர்கள், உறவினர்கள் மற்றும் குரு முக்கியர்கள் இந்திரபிரஸ்தத்தில் கூடினர்.

யாகம், அன்னதானம், பரிசுகள், வேதச் சடங்குகள் மற்றும் விருந்தோம்பலை யுதிஷ்டிரர் ஒழுங்குபடுத்தினார்; அவரது பணிவும் தான மனமும் சிறப்பாகத் தெரிந்தன.

அக்ரபூஜை யாருக்கு என்ற கேள்வியில் கிருஷ்ணரே தர்மஞானியும் உலக நலனில் அக்கறையுள்ளவரும் என பீஷ்மர் கூறினார்.

சகதேவன் கிருஷ்ணருக்கு முதல் மரியாதை செய்தான்; பலர் ஏற்றனர், ஆனால் சிசுபாலன் கடுமையாக எதிர்த்தான்.

ராஜசூயம் யுதிஷ்டிரரின் மகிமையை உச்சத்துக்கு கொண்டுசென்றாலும் மரியாதை, அகந்தை, பழைய பகை அடுத்த மோதலை உருவாக்கின.

கிருஷ்ணரின் அக்ரபூஜையை கண்ட சிசுபாலன் கோபமடைந்து பீஷ்மரின் தீர்ப்பை அவமதித்தான்.

அவனது எதிர்ப்பு தனிப்பட்ட இகழ்ச்சியாக மாறியது; பீமன் எழுந்தபோது பீஷ்மர் தடுத்து சிசுபாலனின் பிறப்பையும் கிருஷ்ணரின் வாக்குறுதியையும் நினைவூட்டினார்.

பல குற்றங்களை மன்னிப்பதாக கிருஷ்ணர் அவன் தாயிடம் கூறியிருந்தாலும் சிசுபாலன் தொடர்ந்து அவமதித்தான்.

அவன் எல்லையை மீறியபோது கிருஷ்ணர் சுதர்சன சக்கரத்தால் அவனை வதம் செய்தார்.

யுதிஷ்டிரர் உரிய இறுதிச்சடங்கு மற்றும் வாரிசு ஏற்பாடுகளைச் செய்து எதிரி இறந்தபின்னரும் ராஜதர்மத்தை காத்தார்.

ராஜசூயம் நிறைவடைந்து யுதிஷ்டிரரின் புகழ் பரவியது; ஆனால் துரியோதனனின் பொறாமை மேலும் தீவிரமானது.

ராஜசூயத்திற்குப் பின் பாண்டவர்களின் செல்வம், பரிசுகள், ரத்தினங்கள் மற்றும் யுதிஷ்டிரரின் மரியாதையை கண்ட துரியோதனன் பொறாமையில் எரிந்தான்.

மயசபையின் காட்சி மாயையில் தரையும் நீரும் குறித்து அவன் குழம்பினான்; சுற்றியவர்களின் எதிர்வினைகள் அவனுக்கு அவமானமாகத் தோன்றின.

ஹஸ்தினாபுரம் திரும்பியபின் பாண்டவர்களின் செழிப்பால் தன் அரச சுகங்களுக்கே அர்த்தமில்லை என்று சகுனியிடம் கூறினான்.

பாண்டவர்களை போரில் தோற்கடிப்பது கடினம்; ஆனால் யுதிஷ்டிரர் சூதாட்டத்தில் பலவீனமானவர் என்று சகுனி கூறினான்.

தன் சூதாட்ட திறனால் பாண்டவர்களின் செல்வத்தை வெல்லலாம் என்று சகுனி திட்டமிட்டான்; தனிப்பட்ட பொறாமை அரசியல் சதியாக மாறியது.

விதுரர் போன்றோர் அழிவை உணர்ந்தாலும் திருதராஷ்டிரரின் மகன்பாசம் சதியை நிறுத்தவில்லை.

விதுரரின் எச்சரிக்கையையும் மீறி திருதராஷ்டிரர் துரியோதனன், சகுனியின் அழுத்தத்திற்கு இணங்கி யுதிஷ்டிரரை சூதாட்டத்திற்கு அழைத்தார்.

க்ஷத்திரிய சவாலை மறுக்கக்கூடாது என்று எண்ணிய யுதிஷ்டிரர் சகோதரர்களும் திரௌபதியும் உடன் வந்தார்; துரியோதனனுக்காக சகுனி விளையாடியது சமமின்மையை காட்டியது.

முத்து, தங்கம், தேர்கள், கால்நடைகள், பணியாளர்கள், செல்வம் பணயம் வைக்கப்பட்டன; சகுனி தொடர்ந்து வென்றான்.

பின்னர் அரசு, நகுலன், சகதேவன், அர்ஜுனன், பீமன் மற்றும் இறுதியில் யுதிஷ்டிரர் தன்னையே இழந்தார்.

அதன்பின் திரௌபதியை பணயம் வைக்கச் சொல்லப்பட்டு அவளும் இழக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டபோது மிகப் பெரிய தர்மக் கேள்வி எழுந்தது.

தன்னையே ஏற்கனவே இழந்தவர் பின்னர் தனது மனைவியை பணயம் வைக்க முடியுமா? இந்தக் கேள்வி முழு சபையின் நெறி சோதனையாக மாறியது.

துரியோதனன் திரௌபதியை அழைக்கச் சொன்னான்; யுதிஷ்டிரர் முதலில் தன்னையே இழந்தாரா, அவளை இழந்தாரா, தன்னை இழந்தபின் அவள்மீது என்ன உரிமை இருந்தது என்று அவள் கேட்டாள்.

சபைக்கு தெளிவான பதில் இல்லை; தர்மம் நுணுக்கமானது என்று பீஷ்மர் கூற, அழிவு வரும் என்று விதுரர் எச்சரித்தார்.

துச்சாசனன் அவளை வலுக்கட்டாயமாக கொண்டு வந்தான்; திரௌபதி தன் மரியாதையையும் மௌனமாக இருந்த அரசர்கள், ஆசான்கள், பெரியோரின் தர்மத்தையும் கேள்வி கேட்டாள்.

யுதிஷ்டிரர் தன்னையே இழந்தபின் திரௌபதியை பணயம் வைக்க முடியாது என்று விகர்ணன் துணிவுடன் வாதிட்டான்; ஆனால் அவன் குரல் அடக்கப்பட்டது.

ஆடைப் பறிப்பு முயற்சி குரு சபையின் அதர்ம உச்சமாக அமைந்தது; பக்தி மரபு அவளது மரியாதை தெய்வீகமாக காக்கப்பட்டது என்று நினைவுகூருகிறது.

பீமன் துச்சாசனன் மற்றும் துரியோதனனுக்கு எதிராக கொடிய சபதங்கள் எடுத்தான்; துரியோதனனின் தொடையை உடைப்பேன் என்றும் சபதமிட்டான்.

திரௌபதி வெறும் பாதிக்கப்பட்டவள் அல்ல; மௌன சபையிடம் தர்மத்தின் பதிலை கேட்ட மிக வலிமையான குரல். பதில் தராதது சபையின் நெறி தோல்வி.

சபையின் நெருக்கடி அதிகரிக்க விதுரரின் எச்சரிக்கைகளும் தீய அறிகுறிகளும் திருதராஷ்டிரரை அச்சப்படுத்தின; குரு வம்சத்திற்கு ஆபத்து என்பதை உணர்ந்தார்.

திரௌபதியிடம் வரம் கேட்கச் சொன்னபோது முதலில் யுதிஷ்டிரரை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்க கேட்டாள்.

இரண்டாவது வரத்தில் பீமன், அர்ஜுனன், நகுலன், சகதேவன் ஆகியோரை ஆயுதங்களுடன் விடுவித்தாள்; தேவைக்கு மீறிய வரத்தை மறுத்தாள்.

செல்வம் அல்லது பழிவாங்கலை விட குடும்ப விடுதலையை கேட்டது அவளது கட்டுப்பாட்டையும் தர்ம அறிவையும் காட்டியது.

திருதராஷ்டிரர் சுதந்திரம், செல்வம், அரசை மீட்டளித்து பாண்டவர்களை இந்திரபிரஸ்தத்திற்கு அனுப்பினார்; சிறிது நேரம் ஆபத்து தவிர்ந்தது போலிருந்தது.

துரியோதனனும் சகுனியும் இதை ஏற்காமல் பாண்டவர்கள் மீண்டும் வலிமை பெறுவார்கள் என்ற பயத்தில் இரண்டாம் சூதாட்டத்தை திட்டமிட்டனர்.

பாண்டவர்கள் இந்திரபிரஸ்தம் திரும்புவதற்குள் பீமனின் சபதங்களையும் பாண்டவர்களின் வலிமையையும் காரணமாக காட்டி துரியோதனன் மீண்டும் சதி செய்தான்.

சகுனி ஒரு தீர்மான நிபந்தனை வைத்தான்—பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசம், பதின்மூன்றாவது ஆண்டு அஞ்ஞாதவாசம்; கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் காலம் மீண்டும் தொடங்கும்.

காந்தாரி, விதுரர் மற்றும் மற்றவர்கள் எதிர்த்தபோதும் திருதராஷ்டிரர் மீண்டும் இணங்கினார்; யுதிஷ்டிரர் சூதாட்ட சபைக்கு திரும்பினார்.

சகுனி மீண்டும் வென்றதால் பாண்டவர்கள் நிபந்தனைப்படி வனவாசம் செல்ல வேண்டியது ஆனது.

பீமன் துரியோதனன்-துச்சாசனனுக்கு எதிரான சபதங்களை புதுப்பித்தான்; அர்ஜுனன் கர்ணனுடனான எதிர்கால மோதலையும் சகதேவன் சகுனிக்கு எதிரான தீர்மானத்தையும் கூறினர்.

பாண்டவர்கள் அரச ஆடைகளை விட்டு வன ஆடைகளை அணிந்தனர்; திரௌபதி உடன் சென்றாள், குந்தி விதுரரின் பாதுகாப்பில் ஹஸ்தினாபுரத்தில் தங்கினாள்.

அவர்கள் நகரை விட்டு சென்றபோது மக்கள் துயரப்பட்டனர்; பாண்டவர்கள் தங்கள் வார்த்தையை காப்பாற்றி காட்டிற்குப் புறப்பட்டனர்.

இந்திரபிரஸ்தத்தின் செழுமையுடன் தொடங்கிய சபா பர்வம் அரசை இழந்து காட்டுக்குச் செல்லும் பாண்டவர்களுடன் முடிகிறது; மயசபையின் பொறாமை சூதாட்ட சபையின் அதர்மமாக மாறியது.

இங்கிருந்து வன பர்வம் தொடங்குகிறது; சபதங்கள், திரௌபதியின் பதிலில்லா தர்மக் கேள்வி மற்றும் அவமானம் எதிர்கால குருக்ஷேத்திரத்திற்கான அடித்தளமாகின்றன.