ஸ்வர்காரோஹண பர்வம்

சொர்க்கத்தை அடைந்த யுதிஷ்டிரர் தெய்வீகர்களிடையே துரியோதனன் மகிமையுடன் அமர்ந்திருப்பதை காண்கிறார். சூதாட்டம், திரௌபதியின் அவமானம், வனவாசம், குரு உலகின் அழிவு ஆகிய நினைவுகள் காரணமாக அவர் அதிர்ச்சி அடைகிறார்.

துரியோதனனுடன் சொர்க்க இன்பம் வேண்டாம் என்று கூறுகிறார். சொர்க்கத்தில் பூமியிலிருந்த பகை தொடராது என்றும் வீரமரணம் காரணமாக துரியோதனன் வீரர்களுக்குரிய உலகை அடைந்தான் என்றும் நாரதர் விளக்குகிறார்.

அதற்குப் பிறகும் யுதிஷ்டிரரின் கவலை அன்புக்குரியவர்களிடமே செல்கிறது. சகோதரர்கள், கர்ணன், திரௌபதி, அவளது மகன்கள் மற்றும் போரில் இறந்த வீரர்கள் எங்கே என்று கேட்கிறார்.

இந்த தொடக்கம் பலன்–தண்டனை குறித்த எளிய எதிர்பார்ப்பை மாற்றி, பூமியிலுள்ள தீர்ப்பை விட சிக்கலான தெய்வீக ஒழுங்கை முன்வைக்கிறது.

தன் சகோதரர்களும் தோழர்களும் வேறு இடத்தில் இருந்தால் இன்பமான சொர்க்கத்திற்கே அர்த்தமில்லை என்று யுதிஷ்டிரர் கூறுகிறார். கர்ணன் தன் சகோதரன் என்ற உண்மையை குந்தியிடமிருந்து அறிந்ததால் அவனையும் ஆழமாக நினைக்கிறார்.

அவரது வற்புறுத்தலால் ஒரு தெய்வீக தூதர் அவர் தேடுபவர்கள் உள்ளதாகக் கூறப்படும் இடத்திற்குக் கூட்டிச் செல்கிறார்.

பாதை முற்றிலும் மாறுகிறது. சொர்க்க ஒளிக்கு பதிலாக இருள், துர்நாற்றம், பயங்கரக் காட்சிகள், பாவிகளின் தண்டனையை நினைவூட்டும் இடம் தோன்றுகிறது.

யுதிஷ்டிரருக்கு சொர்க்கம் தனிப்பட்ட இன்பம் மட்டும் அல்ல; அன்பும் விசுவாசமும் கொண்டவர்களுடன் இருப்பதே அதன் அர்த்தம் என்பதை இந்தத் தேடல் காட்டுகிறது.

பயங்கர இடத்தில் செல்லும் யுதிஷ்டிரர் தாங்க முடியாமல் திரும்ப நினைக்கும் போது இருளிலிருந்து குரல்கள் அவரை தங்குமாறு வேண்டுகின்றன; அவரது வருகை தங்கள் வேதனையை குறைக்கிறது என்று கூறுகின்றன.

அந்தக் குரல்கள் கர்ணன், பீமன், அர்ஜுனன், நகுலன், சகதேவன், திரௌபதி, திருஷ்டத்யும்னன் மற்றும் திரௌபதியின் மகன்கள் என தங்களை அறிமுகப்படுத்துகின்றன.

தர்மமான வீரர்கள் துன்பப்பட, துரியோதனன் சொர்க்க மகிமையில் இருப்பது யுதிஷ்டிரருக்கு புரியவில்லை.

இந்த குழப்பம் தேவதைகளிடமும் தர்மத்திடமும் கோபமாக மாறி, நீதியே தலைகீழாகியதுபோன்ற கடுமையான நெறிச் சிக்கலை உருவாக்குகிறது.

தெய்வீக தூதர் திரும்ப அழைத்தாலும் யுதிஷ்டிரர் மறுக்கிறார். தன் இருப்பு அன்புக்குரியவர்களின் துன்பத்தை குறைத்தால் சொர்க்கத்தை விட அவர்களுடனே இருப்பேன் என்று முடிவு செய்கிறார்.

இது முந்தைய பர்வத்தின் நாய் நிகழ்வை ஒத்தது. தன்னை நம்பியவரை கைவிட வேண்டிய தனிப்பட்ட பலனை அவர் மீண்டும் மறுக்கிறார்.

இது ஒரு சோதனை என்று அறியாமலேயே முடிவு செய்கிறார். பின்னர் பலன் கிடைக்கும் உறுதி இல்லாமல் துன்பத்தை ஏற்கத் தயாராக இருப்பதே அதன் நெறி மதிப்பு.

தூதர் இந்திரனிடம் முடிவை தெரிவிக்கத் திரும்புகிறார்; இப்போது இறுதி உண்மை வெளிப்படத் தயாராகிறது.

இந்திரன், தர்மதேவன் மற்றும் மற்ற தேவர்கள் வருகிறார்கள். உடனே இருள், துர்நாற்றம், வேதனைகள் அனைத்தும் மறைகின்றன; அது தெய்வீகமாக ஏற்படுத்தப்பட்ட காட்சி என்று தெரிய வருகிறது.

நல்லதும் கெட்டதுமான செயல்களின் விளைவுகளை அரசர்கள் காண வேண்டும் என்று இந்திரன் விளக்குகிறார். அஸ்வத்தாமா குறித்து துரோணரிடம் பயன்படுத்தப்பட்ட ஏமாற்றத்துடன் தொடர்புடைய துன்ப அனுபவமும் யுதிஷ்டிரருக்கு காட்டப்பட்டது.

இது தன் மகனுக்கான மற்றொரு சோதனை என்று தர்மதேவன் கூறி, காட்டுக் குளத்தின் கேள்விகளையும் நாய் வடிவிலான சோதனையையும் நினைவுபடுத்துகிறார்.

சகோதரர்களும் திரௌபதியும் நிரந்தர நரகத்திற்குரியவர்கள் அல்ல. அவர்களுடன் இருக்க யுதிஷ்டிரர் எடுத்த முடிவு அவரது கருணையும் விசுவாசமும் மாறாதவை என்பதை நிரூபிக்கிறது.

தேவர்கள் யுதிஷ்டிரரை தெய்வீக கங்கைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள். அதன் புனித நீரில் நீராடிய பின் அவர் மனித நிலையை விட்டு தெய்வீக வடிவைப் பெறுகிறார்.

அந்த மாற்றத்துடன் துயரம், உடல் வேதனை, பூமியிலிருந்த பகை ஆகியவை நீங்குகின்றன. இறுதி பர்வத்தின் சொர்க்கம் மரணத்திற்குப் பின் அரசியல் தொடரும் இடம் மட்டும் அல்ல.

இப்போது பூமியிலிருந்த வெறுப்புகளையும் வரம்புகளையும் கடந்து வீரர்களை அவர் காண முடிகிறது.

அவரது சொர்க்காரோஹணம் ஒரு இடத்தை அடைவது மட்டுமல்ல; மனித கோபமும் துயரமும் இல்லாமல் காணும் நிலையை அடைவதாகும்.

தெய்வீக நிலையில் யுதிஷ்டிரர் கிருஷ்ணரை விண்ணுலக மகிமையில் காண்கிறார்; அர்ஜுனனும் அருகில் இருக்கிறான். போரின் மைய நட்பு இப்போது தெய்வீக சூழலில் தெரிகிறது.

கர்ணனை சூரிய ஒளிபோன்ற பிரகாசத்தில், பீமனை அவனது தெய்வீக மூலத்துடன் தொடர்புடைய நிலையில், நகுலன், சகதேவன், திரௌபதி மற்றும் பிற வீரர்களையும் தகுந்த விண்ணுலக நிலையில் காண்கிறார்.

இந்த மீளிணைவு ஆரம்பத்தில் தோன்றிய அநீதியின் உணர்வை தீர்க்கிறது. அவர் தேடியவர்கள் கைவிடப்படவில்லை; பயங்கரக் காட்சி இறுதி சோதனையின் பகுதி.

குருக்ஷேத்திரத்தின் உடனடி பகைகள் பின்னால் விடப்பட்டு, கர்மம், தெய்வீக மூலங்கள், நிறைவு பெற்ற பூமியிலுள்ள பங்குகள் என்ற பெரிய ஒழுங்கில் வாழ்க்கைகள் மறுபரிசீலிக்கப்படுகின்றன.

இறுதி விளக்கம் பல முக்கிய பாத்திரங்களின் தெய்வீக நிலைகளை கூறுகிறது. பீஷ்மர் வசுக்களிடம், துரோணர் பிருஹஸ்பதியிடம், கர்ணன் சூரியனிடம், திருஷ்டத்யும்னன் அக்னியிடம் சேர்கிறார்கள்.

சோமனின் மகன் வர்ச்சஸுடன் தொடர்புடைய அபிமன்யு சோமனிடம் திரும்புகிறான். திருதராஷ்டிரரும் காந்தாரியும் உயர்ந்த உலகங்களை அடைகிறார்கள்; பாண்டு குந்தி மற்றும் மாத்ரியுடன் இந்திரனின் உலகை அடைகிறார்.

பலராமர் அனந்தனுடன் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்; நாராயணனின் அம்சமாக கூறப்படும் கிருஷ்ணர் நாராயணனிடம் திரும்புகிறார். பிற அரசர்களும் வீரர்களும் தங்கள் தெய்வீக மூலங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் ஏற்ப நிலைகளை அடைகிறார்கள்.

இவ்வாறு மனித வரலாற்றில் குறிப்பிட்ட பங்குகளை நிறைவேற்ற வந்தவர்கள் தற்காலிக அடையாளங்களைத் தாண்டிச் செல்லும் பிரபஞ்ச நிறைவு கிடைக்கிறது.

இறுதி பர்வம் மற்றொரு போரால் அல்ல, சொல்லப்பட்ட புனித வரலாற்றைப் பற்றிய சிந்தனையால் முடிகிறது. பாரதர்களின் மனித மோதல்கள் கடமை, செயல், விளைவு, விடுதலை என்ற பெரிய சிந்தனையில் வைக்கப்படுகின்றன.

முடிவின் மையப் பாடம்: தர்மம் நிலையானது; இன்பமும் துன்பமும் தற்காலிகம். செல்வம், அதிகாரம், வெற்றி, துயரம், உடல் வாழ்க்கை அனைத்தும் கடந்து போகின்றன.

யுதிஷ்டிரரின் இறுதி சோதனைகள் இந்தப் பாடத்திற்கு மனித வடிவம் தருகின்றன. சொர்க்கமே கேட்டாலும் கருணையையும் விசுவாசத்தையும் தியாகம் செய்யாமல் அவர் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறார்.

ஸ்வர்காரோஹண பர்வத்துடன் பதினெட்டு பர்வங்களின் பயணம் வம்சத் தொடக்கம், அரசப் போராட்டம், துறவு, தீர்ப்பு, மீட்சியை கடந்து நிறைவடைகிறது. ஒவ்வொரு வெற்றிக்கும் இழப்பிற்கும் பின் தர்மம் என்ற கேள்வியே நிலைத்திருக்கிறது.