மகாபிரஸ்தானிக பர்வம்

யாதவர்களின் அழிவும் கிருஷ்ணரின் பிரயாணமும் அறிந்த பின் காலம் பாண்டவர்களின் யுகத்தை முடித்துவிட்டது என்று யுதிஷ்டிரர் உணர்கிறார். அர்ஜுனன், பீமன், நகுலன், சகதேவன் இந்த முடிவை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

அபிமன்யு மற்றும் உத்தரையின் மகன் பரீக்ஷித்தை குரு நாட்டின் மன்னனாக யுதிஷ்டிரர் நிறுவுகிறார். யாதவர் மரபில் மீதமுள்ள வஜ்ரனுக்கு யாதவர் பிரதேச ஆட்சி வழங்கப்படுகிறது.

கிருஷ்ணர், பலராமர் மற்றும் இறந்த உறவினர்களுக்கான சடங்குகளை பாண்டவர்கள் செய்கிறார்கள். யுதிஷ்டிரர் தானங்கள் வழங்கி பொறுப்புகளை ஒப்படைத்து தங்கள் பிரிவால் துயரப்படும் மக்களுக்கு முடிவை அறிவிக்கிறார்.

இந்தத் துறவு தோல்வியிலிருந்து ஓட்டம் அல்ல. வெற்றி, நிலைமை, வாரிசுரிமை உறுதி செய்யப்பட்ட பின் ஒருகாலத்தில் பெரும் இரத்தப்பாய்ச்சலுக்குக் காரணமான அதிகாரத்தை பாண்டவர்கள் தன்னிச்சையாக கைவிடுகிறார்கள்.

பாண்டவர்கள் அரச உடைகளையும் ஆபரணங்களையும் விட்டு துறவிகளின் எளிய தோற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். திரௌபதியும் அரண்மனையில் தங்காமல் அவர்களுடன் இறுதி பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாள்.

அவர்கள் தலைநகரை விட்டு நீண்ட பயணத்தைத் தொடங்குகிறார்கள். இது இனி போர் அல்லது அரசப் பயணம் அல்ல; வெற்றி, செல்வம், திரும்புதல் ஆகிய இலக்குகள் இல்லை.

ஒரு நாய் குழுவை பின்தொடரத் தொடங்குகிறது. முதலில் அது புறப்படும் மன்னனை விசுவாசமாகப் பின்பற்றும் சாதாரண உயிராகத் தோன்றுகிறது.

இந்தப் பயணம் பாண்டவர்களை போர்வீரர், மன்னர், கணவர், வெற்றியாளர், ஆட்சியாளர் என்ற எல்லா அடையாளங்களிலிருந்தும் விலக்குகிறது. பதவியும் சொத்தும் நீங்கியபின் குணநலனே மீதமிருக்கும்.

கடினமான பாதையில் செல்லும் போது திரௌபதி முதலில் விழுகிறாள். பல துன்பங்களை பகிர்ந்து பாண்டவர்களுக்கு நம்பிக்கையுடன் இருந்த அவள் ஏன் பயணத்தை முடிக்க முடியவில்லை என்று பீமன் கேட்கிறான்.

ஐந்து சகோதரர்களின் மனைவியாக இருந்தாலும் அர்ஜுனனிடம் தனிப்பட்ட பற்று அதிகமாக இருந்தது என்று யுதிஷ்டிரர் கூறுகிறார். அந்த நுண்ணிய பாகுபாடே அவளது விழுதலுக்கான காரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது.

யுதிஷ்டிரர் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அது அன்பின்மை அல்ல; இறுதி பயணத்தில் ஒவ்வொருவரும் தங்களுள் மீதமுள்ள பற்றின் விளைவை எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

திரௌபதியின் விழுதல் இந்தப் பர்வத்தின் வடிவை நிறுவுகிறது: பெரிய குற்றங்கள் மட்டுமல்ல, நுண்ணிய உள்ளார்ந்த குறைகளும் இறுதி சோதனையில் முக்கியம்.

திரௌபதிக்குப் பின் சகதேவன் விழுகிறான். அறிவும் நம்பிக்கையும் ஒழுக்கமும் கொண்ட சகோதரன் ஏன் தொடர முடியவில்லை என்று பீமன் கேட்கிறான்.

ஞானத்தில் தன்னுக்கு சமமானவர் யாரும் இல்லை என்ற உள் பெருமை சகதேவனிடம் இருந்தது என்று யுதிஷ்டிரர் கூறுகிறார். அவனது அறிவு உண்மையானது; ஆனால் அதில் பெருமை மீதமிருந்தது.

அடுத்து நகுலன் விழுகிறான். தனது அபூர்வ அழகில் பெருமை கொண்டு, தோற்றத்தில் தன்னுக்கு இணை யாருமில்லை என்று எண்ணியதாக யுதிஷ்டிரர் விளக்குகிறார்.

இரட்டையர்களின் வீழ்ச்சி ஒரு நுண்ணிய பாடம் தருகிறது: திறமை குற்றமல்ல; ஆனால் அந்தத் திறமையால் தன்னை உயர்ந்தவன் என நினைப்பது முழு துறவுக்கு தடையாகிறது.

அடுத்து அர்ஜுனன் விழுகிறான். காண்டீவத்தை தாங்கிய, தெய்வீக அஸ்திரங்களைப் பெற்ற, கிருஷ்ணருடன் நின்ற மகாவீரன் ஏன் இறுதி பயணத்தை முடிக்க முடியவில்லை என்று பீமன் கேட்கிறான்.

தன் போர்திறனில் அர்ஜுனனுக்கு மிகுந்த நம்பிக்கையும், எதிரிகளை அழிக்கும் தன் வலிமையைப் பற்றிய பெருமையும் இருந்ததாக யுதிஷ்டிரர் விளக்குகிறார். அவனது சாதனைகள் மாபெரும்; ஆனால் அதனுடன் அகந்தையும் இருந்தது.

இந்த வீழ்ச்சி அர்ஜுனனின் வீரத்தை மறுப்பதில்லை. பெரிய செயல்களும் முழுமையான அகங்காரத் துறவும் ஒன்றல்ல என்பதை பர்வம் வேறுபடுத்துகிறது.

அர்ஜுனன் விழுவதுடன் போரில் கிருஷ்ணருடன் மிக நெருக்கமாக இணைந்த வீரனின் பாதையும் முடிந்து வீரயுகத்தின் முடிவு தெளிவாகிறது.

இறுதியில் பீமனும் விழுகிறான்; யுதிஷ்டிரர் மட்டுமே மனிதராக தொடர்ந்து நிற்கிறார். விழுவதற்கு முன் வாழ்நாள் முழுவதும் விசுவாசமாகவும் வீரமாகவும் இருந்த தாம் ஏன் முடியவில்லை என்று பீமன் கேட்கிறான்.

அவனது உணவாசை மற்றும் உடல் வலிமையில் கொண்ட பெருமை மீதமிருந்த குறைகள் என்று யுதிஷ்டிரர் கூறுகிறார்.

பீமனின் வீழ்ச்சி மிகவும் வேதனையானது; பல நெருக்கடிகளில் யுதிஷ்டிரரின் பாதுகாவலனும் நெருங்கிய துணையுமாக இருந்தான். ஆனால் இறுதி பாதையில் நெருக்கம் அல்லது பழைய சேவைக்கு விலக்கு இல்லை.

இப்போது யுதிஷ்டிரர் நாயுடன் மட்டும் தொடர்கிறார். வனவாசம், போர், ஆட்சி அனைத்தையும் பகிர்ந்த சகோதரர்களும் திரௌபதியும் உடன் இல்லை.

யுதிஷ்டிரர் நாயுடன் மட்டும் தொடர்ந்து செல்லும் போது இந்திரன் தெய்வீக ரதத்தில் வந்து உடலுடன் சொர்க்கத்திற்கு வர அழைக்கிறார்.

யுதிஷ்டிரரின் முதல் கவலை தனக்கு கிடைக்கும் பலன் அல்ல; திரௌபதியும் சகோதரர்களும் எங்கே என்று கேட்கிறார்.

அவர்கள் தங்களுக்குரிய நிலையை அடைந்துவிட்டார்கள் என்று இந்திரன் கூறி ரதத்தில் ஏறச் சொல்கிறார். ஆனால் நாயை கொண்டு வர முடியாது என்று கூறுகிறார்.

இந்த தருணம் முழு மகாபிரஸ்தானத்தையும் நெறிச் சோதனையாக மாற்றுகிறது. அரசு, குடும்பம், உறவுகள் அனைத்தையும் விட்டவர் சொர்க்கத்திற்காக விசுவாசத்தையும் விடுவாரா என்பதே இறுதி கேள்வி.

யுதிஷ்டிரர் இந்திரனின் நிபந்தனையை மறுக்கிறார். தன்னிடம் பாதுகாப்பு தேடி விசுவாசமாக வந்த உயிரை கைவிடுவது பெரும் அதர்மம்; அத்தகைய துரோகத்தின் மூலம் சொர்க்கம் பெறுவதற்குப் பதிலாக சொர்க்கத்தையே விட்டுவிடுவேன் என்று கூறுகிறார்.

திரௌபதியும் சகோதரர்களும் விழுந்தபோது திரும்பவில்லை என்று இந்திரன் சோதிக்கிறார். யுதிஷ்டிரர் வேறுபாட்டை விளக்குகிறார்: இறந்தவர்களுக்கு இனி உதவ முடியாது; ஆனால் உயிருள்ள நாய் இன்னும் தன்னை நம்பியுள்ளது.

அப்போது நாய் வடிவம் மாறி யுதிஷ்டிரரின் தெய்வீகத் தந்தையான தர்மதேவனாக வெளிப்படுகிறது. முழு பயணமும் கருணை, விசுவாசம், நெறி நிலைத்தன்மையின் இறுதி சோதனையாக இருந்தது.

பலவீனமான உயிரை துரோகம் செய்து தனிப்பட்ட சொர்க்கத்தை ஏற்க மறுப்பதால் யுதிஷ்டிரர் வெற்றி பெறுகிறார். Book 17 சொர்க்க வாசலில் முடிகிறது; தொடர்ச்சி ஸ்வர்காரோஹண பர்வத்தில் வருகிறது.