பீஷ்ம பர்வம்

அனைத்து தூதரக முயற்சிகளும் தோல்வியடைந்த பின் குரு மற்றும் பாண்டவர் படைகள் குருக்ஷேத்திரத்தில் நேருக்கு நேர் நிற்கின்றன. ஒரே அரச வம்சம் தன்னையே அழிக்கப்போகும் உணர்வு சூழலை நிரப்புகிறது.

இயற்கையிலும் ஆகாயத்திலும் தோன்றிய பயங்கர அறிகுறிகளை சஞ்சயன் விவரிக்கிறான். வரவிருக்கும் போர் சில அரசர்களின் ஆசையை விட மிகப் பெரிய பேரழிவாக மாறும் என்பதை அவை உணர்த்துகின்றன.

போர்க்களத்தை காண முடியாத திருதராஷ்டிரர் உண்மையான செய்திக்காக சஞ்சயனை நம்புகிறார். அவரது கேள்விகளில் மகன்களுக்கான பயமும் ஏற்கனவே எடுத்த முடிவுகள் இனி திரும்ப முடியாது என்ற உணர்வும் தெரிகிறது.

இதனால் ஆரம்பத்திலேயே மைய முரண்பாடு தெளிவாகிறது: படைகள் செயலுக்கு தயாராக உள்ளன; ஆனால் அந்தச் செயலின் நெறி விலையை இனி புறக்கணிக்க முடியாது.

திருதராஷ்டிரருக்கு போரைக் காணும் சக்தியை வழங்க வியாசர் முன்வந்தார்; ஆனால் தன் வம்சத்தின் அழிவை நேரில் காண மன்னன் விரும்பவில்லை. அதனால் அசாதாரண பார்வை சஞ்சயனுக்கு வழங்கப்பட்டது.

இந்த வரத்தால் தூரப் போர்க்களத்தின் இயக்கங்கள், உரையாடல்கள் மற்றும் முக்கிய திருப்பங்களை சஞ்சயன் அறிந்து விவரிக்க முடிந்தது.

இதனால் சஞ்சயன் வெறும் செய்தியாளர் அல்ல; குரு அரசவையின் முடிவுகளின் விளைவுகளை திருதராஷ்டிரருக்கும் வாசகருக்கும் காட்டும் சாட்சியாக மாறுகிறான்.

குருடான மன்னனுக்கும் தூரத்தை காணும் சஞ்சயனுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு ஒரு குறியீடாகவும் நிற்கிறது: உடல் குருட்டுத்தனத்துடன் தர்மம் தெரிந்தும் செயல்படாத நெறிக் குருட்டுத்தனம் ஒப்பிடப்படுகிறது.

முக்கிய போர்க் கதை வேகம் பெறுவதற்கு முன் பீஷ்ம பர்வத்தில் பூமி, பகுதிகள், மலைகள், நதிகள் மற்றும் மக்களைப் பற்றிய விரிவான விளக்கம் வருகிறது. இது ஆறாம் பர்வத்தின் பாரம்பரிய அமைப்பின் ஒரு பகுதி.

இந்த இடைநிலை மகாகாவியத்தின் பரப்பை விரிவுபடுத்துகிறது. குருக்ஷேத்திரம் பெரிய புனித மனித உலகின் ஒரு போர்க்களம் மட்டுமே; அங்கே கூடிய அரசர்கள் பல பகுதிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

போரால் ஆபத்தில் இருப்பது குரு இளவரசர்களின் தனிப்பட்ட உரிமைகள் மட்டும் அல்ல; நாடுகள், சமூகங்கள், நிலப்பரப்புகள் மற்றும் பாரம்பரியங்களும் பாதிக்கப்படுகின்றன என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது.

இந்த விரிந்த உலகப் பார்வைக்குப் பின் கதை மீண்டும் போர்க்களத்தில் கூடிய படைகளுக்கு மேலும் கனமான உணர்வுடன் திரும்புகிறது.

படைகள் போருக்கு தயாராக நிற்கும்போது யாருடன் போரிடப் போகிறேன் என்பதை காண ரதத்தை இரு படைகளுக்கிடையில் நிறுத்துமாறு அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரிடம் கேட்டான்.

ஆசிரியர்கள், மூத்தோர், உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களை இரு தரப்பிலும் அவன் கண்டான். அரசியல் ரீதியில் அவசியமாகத் தோன்றிய போர் திடீரென தனிப்பட்ட துயரமாக மாறியது.

அர்ஜுனனின் உடல் நடுங்கியது, மன உறுதி சிதறியது. மதிக்கும் மக்களின் மரணத்தால் கிடைக்கும் வெற்றி, அரசு மற்றும் இன்பத்திற்கு என்ன மதிப்பு என்று கேட்டான்.

இந்த நெறிக் குழப்பமே பகவத்கீதையின் உடனடி பின்னணியாகிறது. கிருஷ்ணர் கடமை, ஆத்மா, செயல், துயரம் மற்றும் தர்ம வாழ்வின் பொருள் பற்றிய ஆழமான கேள்விக்கு பதில் தர வேண்டும்.

கிருஷ்ணர் முதலில் அழியும் உடலுக்கும் நித்திய ஆத்மாவுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை விளக்குகிறார். உடல் மாறி அழிகிறது; ஆனால் ஆத்மா அதேபோல் அழிவதில்லை.

பின்னர் ஒழுக்கமான செயலைப் போதிக்கிறார். பலன் பற்றிய பற்றின்றி தனது நிலைக்கு உரிய கடமையைச் செய்ய வேண்டும். கர்மயோகம் கடமையை உள்ளார்ந்த சுதந்திரத்திற்கு வழியாக மாற்றுகிறது.

இந்த போதனை ஞானம், தியானம், இச்சைக் கட்டுப்பாடு, பிரகிருதி, செயலின் குணங்கள் மற்றும் தனி ஆத்மாவுக்கும் பரம்பொருளுக்கும் உள்ள உறவு போன்ற விரிந்த தத்துவங்களுக்குச் செல்கிறது.

பக்தி இந்த போதனைக்கு தனிப்பட்ட ஆழத்தை அளிக்கிறது. நம்பிக்கை, சரணாகதி, நினைவு மற்றும் எல்லா இருப்புக்கும் தெய்வமே ஆதாரம் என்று காண்பது செயலும் ஞானமும் மாறுவதற்கான வழிகளாகின்றன.

கிருஷ்ணரின் தெய்வீக வடிவத்தை நேரடியாக காண அர்ஜுனன் கேட்டான்; சாதாரண பார்வைக்கு அப்பாற்பட்ட உண்மையை காண கிருஷ்ணர் தெய்வீக பார்வை அளித்தார்.

விச்வரூபத்தில் எண்ணற்ற உயிர்கள், சக்திகள் மற்றும் உலகங்கள் கிருஷ்ணருக்குள் ஒன்றாக இருப்பதை அர்ஜுனன் கண்டான். படைப்பு, பாதுகாப்பு மற்றும் அழிவு ஒரே மாபெரும் காட்சியில் வெளிப்பட்டன.

அந்த தரிசனம் அற்புதமானதுடன் பயங்கரமானதும் ஆகும். போர்க்களத்தில் வரவிருக்கும் அழிவு தனது தனிப்பட்ட பயத்தைவிட பெரிய காலச்சக்கரத்தின் ஒரு பகுதி என்று அர்ஜுனன் உணர்ந்தான்.

போதனையும் தரிசனமும் முடிந்தபின் அர்ஜுனன் தெளிவை மீட்டுக் கொண்டு தர்மத்தின்படி செயல்படும் பொறுப்பை ஏற்றான்.

அர்ஜுனன் மனத் தெளிவைப் பெற்றபின் போர் முழு வலிமையுடன் தொடங்குகிறது. கௌரவர் படையின் பிரதான தளபதியாக பீஷ்மர் ஏன் கிட்டத்தட்ட வெல்ல முடியாதவர் என்று கருதப்படுகிறார் என்பதை காட்டுகிறார்.

முதல் நாள் தனிப்போர்கள், வியூகங்கள் மற்றும் வேகமாக மாறும் முன்னிலைகளால் நிரம்பியது. ஒருகாலத்தில் ஆசான், உறவினர், நண்பர் ஆகியோர் இப்போது எதிரிகளாக சந்திக்கிறார்கள்.

பீஷ்மரின் தாக்குதலால் பாண்டவர் தரப்பு பெரும் இழப்பைச் சந்திக்கிறது. போரை தவிர்க்க முடியுமா என்ற பழைய விவாதத்துக்கு பதிலாக போரின் உண்மையான கொடுமை நிற்கிறது.

இருப்பினும் த்ருஷ்டத்யும்னனின் தலைமையிலும் அர்ஜுனன், பீமன், அபிமன்யு மற்றும் கூட்டாளிகளின் வலிமையிலும் பாண்டவர் படை நிலைகொள்கிறது. மகாபோர் தொடங்கிவிட்டது.

பீஷ்மரின் தாக்குதல் மிகுந்தபோது பிதாமகரின் மீது உள்ள மரியாதையால் அர்ஜுனன் முழு வலிமையுடன் போரிட தயங்குவது போல தெரிகிறது. கிருஷ்ணர் அவனை தீவிரமாக போரிட தூண்டுகிறார்.

ஒரு கடுமையான தருணத்தில் நிகழும் அழிவைக் கண்டு கிருஷ்ணர் கோபமடைந்து தாம் போரிடமாட்டேன் என்ற சபதத்தையும் மீறுவது போல பீஷ்மரை நோக்கி பாய்கிறார்.

கிருஷ்ணரின் வருகையை பீஷ்மர் பயமின்றி பக்தியுடன் ஏற்கிறார். அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரை பின்தொடர்ந்து அவருடைய சபதத்தை காக்குமாறு வேண்டி மேலும் உறுதியுடன் போரிடுவேன் என்று கூறுகிறான்.

இந்த நிகழ்வு போரின் உணர்ச்சி சிக்கலை வெளிப்படுத்துகிறது: பக்தி, குடும்ப மரியாதை, தனிப்பட்ட சபதம் மற்றும் போர்க்கடமை ஒரே தருணத்தில் மோதுகின்றன.

நாட்கள் செல்ல செல்ல போர் திறமை மட்டுமல்ல, சகிப்புத்தன்மையின் சோதனையாகவும் மாறுகிறது. வியூகங்கள் அமைக்கப்பட்டு உடைக்கப்படுகின்றன; பலவீன இடங்களுக்கு படைகள் நகர்த்தப்படுகின்றன; ஆயிரக்கணக்கான வீரர்கள் அழிவில் சிக்குகின்றனர்.

பீமன் அபார வலிமையுடன் கௌரவர் அணிகளை மீண்டும் மீண்டும் தாக்குகிறான்; அபிமன்யு தனது துணிவும் திறமையும் மூலம் போர்க்களத்தின் மிக ஆபத்தான இளம் வீரர்களில் ஒருவனாகத் தெரிகிறான்.

அர்ஜுனன், சாத்த்யகி, த்ருஷ்டத்யும்னன் மற்றும் மற்ற பாண்டவர் கூட்டாளிகள் மாறும் முனைகளில் பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர், அஸ்வத்தாமன், துரியோதனன் மற்றும் குரு வீரர்களை எதிர்கொள்கிறார்கள்.

ஒரே வெற்றி போரைக் முடிக்கவில்லை. ஒவ்வொரு மாலையும் இழப்புகளுடன் படைகள் பின்வாங்குகின்றன; ஒவ்வொரு காலையும் அதே தீராத மோதல் மேலும் கடுமையாக திரும்புகிறது.

தொடர்ச்சியான இழப்புகளால் பீஷ்மரின் அழிவுச் சக்தியைப் பற்றி யுதிஷ்டிரர் கவலைப்படுகிறார். சாதாரண போரால் குரு தளபதியை அகற்றுவது கடினம் என்று பாண்டவர்கள் உணர்கிறார்கள்.

பீஷ்மரிடமே சென்று அவரை எவ்வாறு வெல்ல முடியும் என்று கேட்கிறார்கள். கௌரவர் தரப்புக்கு கட்டுப்பட்டிருந்தாலும் பிதாமகர் உண்மையை மறைக்கவில்லை.

அம்பாவுடன் தொடர்புடைய சிகண்டியின் கடந்தகாலமும் தனது சபதமும் காரணமாக சிகண்டியை மற்ற வீரர்களைப்போல் எதிர்கொள்ள மாட்டேன் என்று பீஷ்மர் கூறுகிறார்.

இதனால் வேதனையான திட்டம் உருவாகிறது: சிகண்டி முன்னால் நிற்க வேண்டும்; அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி அர்ஜுனன் பீஷ்மரை தாக்க வேண்டும். அவர்கள் வணங்கும் பிதாமகரையே வீழ்த்த வேண்டிய நிலை வருகிறது.

பத்தாம் நாளில் பாண்டவர்கள் தங்கள் திட்டத்தை செயல்படுத்துகிறார்கள். சிகண்டி பீஷ்மரை நோக்கி முன்னேற, அர்ஜுனன் ஆதரவாக நிற்கிறான்; மற்ற பாண்டவர் வீரர்கள் அந்த முன்னேற்றத்தை காக்கிறார்கள்.

சிகண்டி மீது தனது முழு ஆயுத சக்தியையும் பயன்படுத்த பீஷ்மர் மறுக்கிறார். அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி அர்ஜுனன் பிதாமகர் மீது இடைவிடாத அம்பு மழையை பொழிகிறான்.

அவை அர்ஜுனனின் அம்புகள் என்பதை பீஷ்மர் அறிந்து போர் சென்றிருக்கும் திசையை ஏற்றுக்கொள்கிறார். எண்ணற்ற அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு இறுதியில் ரதத்திலிருந்து விழுகிறார்.

அவரது உடல் சாதாரணமாக தரையைத் தொடவில்லை; உடலில் நிறைந்த அம்புகளே படுக்கையாக அவரை தாங்குகின்றன. பீஷ்மரின் வீழ்ச்சியுடன் கௌரவர் படையின் முதல் மகா தலைமையகம் முடிகிறது.

வீழ்ந்த பீஷ்மரைச் சுற்றி இரு தரப்பினரும் கூடுகின்றனர். தோல்வியடைந்தபோதும் அவர்மீதான மரியாதை குறையவில்லை; சிறிது நேரம் போர்க்களம் பிதாமகருக்குரிய மரியாதைக்கான இடமாக மாறுகிறது.

தலையைத் தாங்க உரிய ஆதாரம் வேண்டும் என்று பீஷ்மர் கேட்டபோது அர்ஜுனன் அம்புகளால் தலையணை அமைக்கிறான். பின்னர் தண்ணீர் கேட்டபோதும் அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கும் வீரருக்குரிய முறையில் நீர் வழங்குகிறான்.

பீஷ்மர் உடனே உயிர் விடவில்லை. தன் மரணகாலத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கக்கூடிய வரம் இருந்ததால் சூரியன் உத்தராயணப் பாதைக்கு வரும் சுபகாலம் வரை அம்புப் படுக்கையில் இருக்க முடிவு செய்கிறார்.

எனவே பீஷ்ம பர்வம் அவரது இறுதி மரணத்துடன் அல்ல; தளபதி பதவியிலிருந்து வீழ்ச்சி மற்றும் போர்–மரணம் இடையிலான காத்திருப்புடன் முடிகிறது. அவரது பெரிய தர்ம போதனைகள் பின்னர் சாந்தி மற்றும் அனுசாசன பர்வங்களில் வருகின்றன.