உத்யோக பர்வம்

அபிமன்யு–உத்தரா திருமணத்திற்குப் பிறகு விராடனின் சபையில் பாண்டவர்கள், கிருஷ்ணர், த்ருபதர், சாத்த்யகி, பலராமர் மற்றும் பல கூட்டணி அரசர்கள் கூடினர். வனவாசமும் அஞ்ஞாதவாசமும் முழுமையாக முடிந்ததால் பாண்டவர்களுக்கு உரிய அரசுப் பங்கை கௌரவர்கள் திருப்பித் தருவார்களா என்பதே முக்கியக் கேள்வியாக இருந்தது.

முதலில் சமாதானப் பாதையை முயற்சிக்க வேண்டும் என்று கிருஷ்ணர் வலியுறுத்தினார். பாண்டவர்கள் தங்கள் நிபந்தனைகளை நிறைவேற்றியுள்ளனர்; நீதியான சமரசம் கிடைத்தால் எண்ணற்ற வீரர்களின் உயிர்களையும் பல குடும்பங்களின் அழிவையும் காப்பாற்ற முடியும் என்றார்.

பலராமர் கட்டுப்பாடு மற்றும் எச்சரிக்கையை வலியுறுத்தினார்; சாத்த்யகி பாண்டவர்களின் உரிமையை உறுதியாக ஆதரித்தான். த்ருபதர் தூதரக முயற்சியுடன் படைத் தயாரிப்பும் ஒரே நேரத்தில் நடைபெற வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தார்.

இதனால் சபை இரண்டு பாதைகளை ஒரே நேரத்தில் திறந்தது—சமாதானத்திற்குத் தூதர்களை அனுப்ப வேண்டும்; துரியோதனன் நீதியை மறுத்தால் போருக்கான கூட்டணிகளும் படைகளும் தயார் நிலையில் இருக்க வேண்டும்.

வரவிருக்கும் மோதலுக்கான ஆதரவை நாடி அர்ஜுனனும் துரியோதனனும் துவாரகைக்கு கிருஷ்ணரைச் சந்திக்க வந்தனர். கிருஷ்ணர் ஓய்வில் இருந்தபோது துரியோதனன் தலைவாசலில் அமர்ந்தான்; அர்ஜுனன் பணிவுடன் காலடியில் நின்றான்.

விழித்த கிருஷ்ணர் இருவருக்கும் ஒரு தேர்வு அளித்தார்—ஒருபுறம் பெரும் நாராயணி சேனை; மறுபுறம் ஆயுதம் ஏந்தாமல் நேரடியாக போரிடாத கிருஷ்ணர் ஒருவரே.

அர்ஜுனன் தயக்கமின்றி கிருஷ்ணரையே தேர்ந்தெடுத்தான். பெரிய படை தன்னிடம் வந்ததால் துரியோதனன் மகிழ்ச்சியுடன் நாராயணி சேனையை ஏற்றுக்கொண்டான்.

இந்தத் தேர்வு இருவரின் முன்னுரிமைகளை வெளிப்படுத்தியது. துரியோதனன் எண்ணிக்கையையும் வெளிப்புற வலிமையையும் தேர்ந்தெடுத்தான்; அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரின் சான்நித்யம், ஞானம், தீர்ப்பு மற்றும் எதிர்கால சாரதித்துவத்தை உயர்ந்ததாகக் கண்டான்.

திருதராஷ்டிரர் சஞ்சயனை பாண்டவர்களிடம் சமாதானச் செய்தியுடன் அனுப்பினார். ஆனால் அந்தச் செய்தியில் அரசைப் பகிர்வது அல்லது உரிய பங்கைத் திருப்பித் தருவது குறித்து தெளிவான உறுதி இல்லை.

யுதிஷ்டிரர் தமக்கு போர் வேண்டுமென்ற விருப்பம் இல்லை என்று கூறினார். நீதியும் சட்டபூர்வமான உரிமையும் தான் நோக்கம்; நியாயமான சமரசம் கிடைத்தால் இரத்தப்பாதையைத் தவிர்க்கத் தயாராக உள்ளோம் என்றார்.

கிருஷ்ணர் விஷயத்தை இன்னும் தெளிவுபடுத்தினார்—வஞ்சகத்தால் பெற்ற அனைத்தையும் ஒருபக்கம் வைத்துக்கொண்டு, மற்றவர்கள் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்று கூறுவது உண்மையான சமாதானமல்ல.

சஞ்சயன் ஹஸ்தினாபுரம் திரும்பியபோது இரண்டு உண்மைகளை எடுத்துச் சென்றான்: பாண்டவர்கள் அழிவைத் தவிர்க்க விரும்புகிறார்கள்; ஆனால் நீதியையும் உரிமையையும் கைவிடத் தயாரில்லை.

சஞ்சயனின் செய்திகளை கேட்ட திருதராஷ்டிரர் கடும் கவலையால் தூங்க முடியாமல் போனார். அரசு, தர்மம் மற்றும் நெருக்கடியிலிருந்து வெளியேறும் வழி குறித்து விதுரரை அழைத்து அறிவுரை கேட்டார்.

விதுரர் நல்ல ஆட்சி, பேராசையின் அழிவு, இச்சைக் கட்டுப்பாடு, உண்மையைச் சொல்லும் அமைச்சர்களின் மதிப்பு, நட்பு, கோபநிர்வாகம் மற்றும் மூடர்களின் ஆலோசனையை ஏற்கும் ஆபத்து குறித்து விரிவாகப் போதித்தார்.

அவரது போதனையின் மையம் திருதராஷ்டிரரின் அடிப்படைத் தவறை நோக்கி மீண்டும் மீண்டும் திரும்புகிறது—தர்மம் எது என்று அறிந்திருந்தும் மகன்பாசத்தால் துரியோதனனைத் தடுக்கத் தேவையான மனவலிமை அவரிடம் இல்லை.

எனவே விதுரநீதி வெறும் அரசியல் அறிவுரை அல்ல; போருக்கு முன் குரு அரசவையில் இருந்த நெறி சிதைவின் தெளிவான ஆய்வாகவும் அமைகிறது.

அரசியல் அறிவுரைகள் கேட்டபோதும் திருதராஷ்டிரரின் உள்ளார்ந்த பயம் குறையவில்லை. மரணம், ஞானம் மற்றும் ஆன்மீக அமைதியைப் பற்றிய ஆழமான கேள்விகளுக்கு பதில் பெற சனத்சுஜாதர் அழைக்கப்பட்டார்.

சனத்சுஜாதர் அறியாமை, சுயகட்டுப்பாடு, உண்மையான ஞானம், ஆன்மீக அனுபவம் மற்றும் மரணத்தின் பொருள் குறித்து விரிவாகப் போதித்தார்.

சடங்கு, வேதப் படிப்பு மற்றும் வெளிப்புற அறிவு மதிப்புடையவை என்றாலும், உள்ளார்ந்த ஒழுக்கமும் அனுபவ ஞானமும் இல்லாமல் அவை மட்டும் மனிதனை குழப்பத்திலிருந்து விடுவிக்க முடியாது என்று கூறினார்.

இந்தப் போதனை ஒரு ஆழமான முரண்பாட்டைக் காட்டுகிறது—முழு அரசு வெளிப்போருக்குத் தயாராகிறது; ஆனால் அதன் மன்னன் தன் உள்ளார்ந்த மகன்பாசத்தையும் பற்றையும் வெல்ல முடியவில்லை.

சாதாரண தூதரக முயற்சிகள் தீர்வு அளிக்காதபோது கிருஷ்ணர் தாமே பாண்டவர்களின் பிரதிநிதியாகவும் கடைசி பெரிய சமாதான தூதராகவும் ஹஸ்தினாபுரம் சென்றார்.

அரண்மனையில் அவருக்கு மிகப்பெரிய வரவேற்பு கிடைத்தாலும், விதுரரின் எளிய விருந்தோம்பலை அவர் ஏற்றார். இதனால் தனது பணியின் அடிப்படை அரச ஆடம்பரம் அல்ல, தர்மமும் நீதியும் என்பதை காட்டினார்.

குரு சபையில் பாண்டவர்கள் வனவாச நிபந்தனைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றியுள்ளனர்; போரிட வலிமை இருந்தாலும் உறவினர்களின் அழிவுக்கு முன் நீதியான சமரசத்தையே விரும்புகிறார்கள் என்று கிருஷ்ணர் விளக்கினார்.

பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர் ஆகியோரும் துரியோதனனை அறிவுறுத்தினர். ஆனால் எந்த உண்மையான சமரசத்தையும் அவன் ஏற்கவில்லை. தன்னிடம் அநியாயமாக வந்தவற்றில் எதையும் விட மறுத்த அவன் பிடிவாதமே சமாதானத்தை தோற்கடித்தது.

சமாதான தூதரகம் தோல்வியடைந்தபின் கிருஷ்ணர் கர்ணனை தனியாக சந்தித்து அவனது பிறப்பின் மிகப்பெரிய ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தினார்—அவன் குந்தியின் முதற்பிறந்த மகன்; பிறப்பின் வரிசையில் பாண்டவர்களில் மூத்தவன்.

பாண்டவர்களிடம் சேர்ந்து கொண்டால் பிறப்பிற்குரிய மரியாதை, குடும்ப அங்கீகாரம் மற்றும் உயர்ந்த அரச நிலை கிடைக்கும் என்று கிருஷ்ணர் முன்மொழிந்தார்.

இந்த உண்மை கர்ணனை ஆழமாக அதிர வைத்தாலும் அவன் தரப்பை மாற்ற மறுத்தான். உலகம் அவனை இகழ்ந்தபோது துரியோதனன் மரியாதையும் நட்பும் கொடுத்தான்; போரின் முன்பாக அந்த நன்றியை மறப்பது தர்மமல்ல என்று அவன் எண்ணினான்.

இந்த முடிவின் துயர விளைவு அவனுக்குத் தெரியும்—அர்ஜுனனுடன் உயிர் தீர்மானிக்கும் மோதலை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். இவ்வாறு கர்ணன் உண்மை, நன்றி, நட்பு மற்றும் விதி ஆகியவற்றுக்கிடையில் சிக்கிய துயரமிக்க வீரனாகத் தோன்றுகிறான்.

போர்த் தயாரிப்பின்போது இரு தரப்பும் பீஷ்மரின் அசாதாரண வலிமையை மதிப்பிட்டபோது அம்பாவின் பழைய வரலாறு தந்திர ரீதியாக மிக முக்கியமானதாக மாறியது.

தன் வாழ்க்கை சிதைந்ததற்கு பீஷ்மருடன் தொடர்புடைய நிகழ்வுகளே காரணம் என்று எண்ணிய அம்பா, பழிவாங்கலை தனது வாழ்க்கையின் பிரதான நோக்கமாக மாற்றிக் கொண்டாள்.

கடுமையான தவம், மரணம் மற்றும் மறுபிறப்பின் பின்னர் அந்த உறுதி பாஞ்சாலத்தின் சிகண்டியுடன் இணைந்தது. இந்த வரலாற்றை அறிந்த பீஷ்மர் சிகண்டியை ஒரு சாதாரண ஆண் போர்வீரராக எதிர்கொள்ள மாட்டேன் என்ற நிலைப்பாட்டில் இருந்தார்.

இதனால் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் ஏற்பட்ட தனிப்பட்ட அநீதி குருக்ஷேத்திரப் போருக்கு முன் நேரடியான இராணுவ உண்மையாகவும் பீஷ்மரின் விதியுடன் இணைந்த காரணமாகவும் மாறியது.

சமாதானத்தின் எல்லா வழிகளும் முடிந்தபின் துரியோதனன் உலூகனை பாண்டவர் பாளயத்துக்கு திட்டமிட்டு தூண்டுதலான செய்தியுடன் அனுப்பினான். பழைய அவமானங்களை நினைவூட்டி தங்கள் சபதங்களை போர்க்களத்தில் நிரூபிக்கச் சவால் விட்டான்.

பீமன் தனது பழைய சபதங்களை நினைத்தான்; அர்ஜுனன் சவாலை ஏற்றான்; வாதமும் தூதரகமும் நிறைவடையும் தருணம் வந்துவிட்டது என்று கிருஷ்ணர் தெளிவுபடுத்தினார்.

இரு தரப்பும் படைகளை ஒழுங்குபடுத்தி தளபதிகளை நியமித்தன. கௌரவர்கள் பீஷ்மரை பிரதான தளபதியாக நியமித்தனர்; பாண்டவர்கள் தங்கள் கூட்டுப் படையின் தலைமை த்ருஷ்டத்யும்னனிடம் ஒப்படைத்தனர்.

உத்யோக பர்வம் குருக்ஷேத்திரத்தின் வாசலில் முடிகிறது. தூதரகம், பெரியோரின் அறிவுரை மற்றும் கிருஷ்ணரின் கடைசி சமாதான முயற்சி அனைத்தும் தோல்வியடைந்துவிட்டன; அடுத்த பீஷ்ம பர்வத்தில் அரசியல் தோல்வி வெளிப்படையான போராக மாறுகிறது.