வன பர்வம்

இரண்டாவது சூதாட்டத் தோல்விக்குப் பிறகு யுதிஷ்டிரர், பீமன், அர்ஜுனன், நகுலன், சகதேவன் ஆகியோர் திரௌபதியுடன் ஹஸ்தினாபுரத்தை விட்டு வனத்திற்குச் சென்றனர். அரண்மனைகளும் செல்வமும் மாறி பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசமும் அதன் பின் ஒரு ஆண்டு அஞ்ஞாதவாசமும் அவர்களை எதிர்கொண்டன.

பல குடிமக்கள் அவர்களைப் பின்தொடர விரும்பினார்கள். ஆனால் யுதிஷ்டிரர் தங்கள் குடும்பங்களையும் பொறுப்புகளையும் விட்டுவிட வேண்டாம் என்று கூறி அவர்களைத் திருப்பி அனுப்பினார்.

வயதும் வனவாழ்க்கையின் கடினங்களும் காரணமாக குந்தி விதுரரின் பாதுகாப்பில் ஹஸ்தினாபுரத்திலேயே தங்கினார்.

பல பிராமணர்களும் தவசிகளும் பாண்டவர்களுடன் வந்தனர். அரசுக் களஞ்சியம் இல்லாவிட்டாலும் அவர்களின் உணவும் வாழ்வாதாரமும் தன் பொறுப்பு என்று யுதிஷ்டிரர் உணர்ந்தார்.

வனவாசத்தின் முதல் நாட்களிலேயே தர்மம் புதிய வடிவில் சோதிக்கப்பட்டது—அரசு போயிருந்தாலும் பொறுப்பு போகவில்லை.

பாண்டவர்களுடன் வந்த பிராமணர்களுக்கும் விருந்தினர்களுக்கும் தினமும் உணவு அளிப்பது யுதிஷ்டிரருக்கு பெரிய கவலையாகியது.

முனிவர்களின் வழிகாட்டுதலின்படி யுதிஷ்டிரர் சூரியதேவரை வழிபட்டார். மகிழ்ந்த சூரியன் அவருக்கு ஒரு அதிசய பாத்திரத்தை அளித்தார்.

திரௌபதி அன்றைய உணவை உண்ணும் வரை அந்த பாத்திரம் தேவையான அளவு உணவை வழங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அக்ஷய பாத்திரத்தின் மூலம் பாண்டவர்கள் வனவாசத்திலும் விருந்தோம்பல் மற்றும் அன்னதான தர்மத்தை காத்தனர்.

எதிர்காலப் போரில் பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன் போன்ற அசாதாரண வீரர்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்பதை பாண்டவர்கள் உணர்ந்தனர்.

வியாசரின் வழிகாட்டுதலின்படி அர்ஜுனன் வடக்கே சென்று இமயமலைப் பகுதிகளில் கடுமையான தவம் மேற்கொண்டான்.

உணவை குறைத்து, உடலையும் இச்சைகளையும் கட்டுப்படுத்தி, மிகுந்த ஒருமுகத்துடன் தெய்வங்களை தியானித்தான்.

உயர்ந்த அஸ்திரத்தைப் பெற மகாதேவரின் அருள் அவசியம் என்று இந்திரன் அர்ஜுனனுக்கு வழிகாட்டினார்.

அர்ஜுனன் தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது ஒரு காட்டுப்பன்றி அவனை நோக்கி பாய்ந்தது. அர்ஜுனனும் மர்மமான கிராத வேட்டைக்காரனும் ஒரே நேரத்தில் அதற்கு அம்பு எய்தினர்.

யாருடைய அம்பு முதலில் பட்டது என்ற விவாதம் போரில் முடிந்தது. அர்ஜுனன் தனது முழுத் திறமையையும் பயன்படுத்தியும் அந்த வேட்டைக்காரனை வெல்ல முடியவில்லை.

இறுதியில் அந்த கிராதன் சாதாரண மனிதன் அல்ல, மகாதேவரே என்று அர்ஜுனன் உணர்ந்தான்.

அர்ஜுனனின் துணிவும் பக்தியும் கண்டு மகிழ்ந்த சிவன் பாசுபத அஸ்திரத்தை அருளி, அந்தப் பெரும் சக்தியை பொறுப்புடன் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று போதித்தார்.

சிவனின் அருளும் பாசுபத அஸ்திரமும் கிடைத்த பிறகு அர்ஜுனன் பிற தெய்வங்களிடமிருந்தும் பல தெய்வீக அஸ்திரங்களைப் பெற்று இந்திரலோகத்தை அடைந்தான்.

அங்கே மேம்பட்ட போர் கலைகளைப் பயின்றதோடு சித்திரசேனனிடமிருந்து இசையும் நடனமும் கற்றான்.

இந்தக் கலைகள் பின்னர் அஞ்ஞாதவாசத்தின் போது அர்ஜுனனுக்கு மிகவும் பயனானவை ஆனது.

ஊர்வசி சம்பவத்தில் கிடைத்த சாபமும் எதிர்கால அஞ்ஞாதவாசத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கிற்கு உதவும் என்று இந்திரன் விளக்கினார்.

சூதாட்டத்தால் அரசை இழந்த குற்ற உணர்வில் இருந்த யுதிஷ்டிரருக்கு பிருஹதஷ்வ முனிவர், பாசையில் அனைத்தையும் இழந்த நீதிமான் நளனின் கதையைச் சொன்னார்.

நிஷத மன்னன் நளனும் விதர்ப நாட்டின் இளவரசி தமயந்தியும், தெய்வங்களின் போட்டியையும் மீறி, சுயம்வரத்தில் ஒருவரை ஒருவர் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

பின்னர் கலியின் தாக்கத்தால் நளன் புஷ்கரனுடன் சூதாடி தனது அரசும் செல்வமும் இழந்தான்.

நளனும் தமயந்தியும் வனத்தில் பெரும் துன்பங்களை அனுபவித்து ஒரு கட்டத்தில் பிரிந்தனர். பின்னர் நளன் பாஹுகன் என்ற பெயரில் ரிதுபர்ண மன்னரிடம் சேவை செய்தான்.

அங்கே நளன் சூதாட்டத்தின் ரகசியங்களை ஆழமாக கற்றுக்கொண்டான்; அதேவேளை அவனது ஒப்பற்ற குதிரை ஓட்டும் திறன் நீடித்தது.

தமயந்தி புத்திசாலித்தனமான யுக்திகளால் பாஹுகனின் உண்மை அடையாளத்தை அறிந்து இருவரும் மீண்டும் சேர்ந்தனர்.

நளன் புஷ்கரனை வென்று தனது அரசை மீட்டான்.

யுதிஷ்டிரருக்கு இந்தக் கதை இழப்பு முடிவு அல்ல; ஞானம், பொறுமை மற்றும் தன்னடக்கம் மீண்டும் உயர வழி தருகின்றன என்ற நம்பிக்கையை அளித்தது.

அர்ஜுனன் தெய்வீக அஸ்திரங்களுக்காக தூரத்தில் இருந்தபோது பாண்டவர்கள் லோமசர் போன்ற முனிவர்களின் வழிகாட்டுதலுடன் விரிந்த தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொண்டனர்.

புனித நதிகள், மலைகள், ஆசிரமங்கள் மற்றும் பழமையான யாகத் தலங்களை அவர்கள் தரிசித்தனர்.

ஒவ்வொரு இடத்திலும் முந்தைய அரசர்கள், முனிவர்கள் மற்றும் தெய்வீக நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புடைய கதைகளை கேட்டனர்.

இந்தப் பயணம் யுதிஷ்டிரருக்கு தனது தனிப்பட்ட துயரத்தை மிகப் பெரிய புனித வரலாறும் காலச்சக்கரமும் கொண்ட சூழலில் காண கற்றுத்தந்தது.

இதனால் வனவாசம் வெறும் தண்டனையாக இல்லாமல் ஆன்மீகக் கல்வி, நினைவு மற்றும் பொறுமையின் சாதனையாக மாறியது.

திரௌபதிக்காக மணமிக்க சௌகந்திக மலர்களைத் தேடி பீமன் தனது வலிமையில் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் காட்டின் ஆழம் சென்றான்.

வழியில் ஒரு முதிய குரங்கு தனது வாலை பாதையில் நீட்டி கிடந்தது; அதை பீமனே நகர்த்துமாறு கேட்டது.

பீமன் முழு வலிமையையும் பயன்படுத்தியும் அந்த வாலை அசைக்க முடியவில்லை.

அவனது பெருமை உடைந்தபோது அந்தக் குரங்கு தனது உண்மை வடிவத்தை வெளிப்படுத்தியது—அது வாயுபுத்திரன் அனுமன்.

வலிமை மட்டும் வீரத்தின் அடையாளமல்ல; பணிவு, கட்டுப்பாடு மற்றும் சக்தியைச் சரியாகப் பயன்படுத்துவதும் அவசியம் என்று அனுமன் பீமனுக்கு போதித்தார்.

இந்தச் சந்திப்பு இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரத மரபுகளை இணைக்கும் புகழ்பெற்ற புனிதச் சின்னமாக நினைவுகூரப்படுகிறது.

வனவாசத்தில் இருந்த பாண்டவர்களின் முன் கௌரவர்களின் செல்வத்தையும் தன் பெருமையையும் காட்டும் நோக்கில் துரியோதனன் வனப்பகுதிக்கு வந்தான்.

கந்தர்வர்களுடன் ஏற்பட்ட மோதலில் நிலைமை மாறி துரியோதனனே சிறைபட்டான்.

பீமன் இதில் ஒரு விதமான நையாண்டியை கண்டாலும், வெளிப்புற எதிரிகளின் கையில் குரு குடும்ப உறுப்பினரை விடக்கூடாது என்று யுதிஷ்டிரர் கூறினார்.

பாண்டவர்களை இகழ வந்த அதே துரியோதனனை பாண்டவர்களே மீட்டனர்.

இந்தச் சம்பவம் துரியோதனனின் அகந்தையை தகர்த்ததுடன் யுதிஷ்டிரரின் குடும்ப தர்மமும் பெரிய பொறுப்புணர்வும் வெளிப்பட்டன.

துரியோதனன் ஒரு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தும் நோக்கில் துர்வாச முனிவரையும் அவரது பல சீடர்களையும் பாண்டவர்களின் ஆசிரமத்திற்குக் அனுப்பினான்.

அவர்கள் வந்தபோது திரௌபதி ஏற்கனவே உணவு உண்டிருந்ததால் அக்ஷய பாத்திரம் அந்த நாளுக்கு உணவு வழங்குவதை நிறுத்தியிருந்தது.

விருந்தோம்பல் செய்ய முடியாததின் விளைவுகளை எண்ணி திரௌபதி அஞ்சிப் கிருஷ்ணரை நினைத்தாள்.

புகழ்பெற்ற பக்தி மரபின்படி கிருஷ்ணர் பாத்திரத்தில் மீதமிருந்த மிகச் சிறிய உணவுத் துகளைக் கொண்டார்.

துர்வாசரும் சீடர்களும் மர்மமாக திருப்தி அடைந்ததாக உணர்ந்து உணவு கேட்காமல் சென்றனர்.

பாண்டவர்கள் ஆசிரமத்தில் இல்லாதபோது ஜயத்ரதன் திரௌபதியை கண்டு தன்னுடன் வரச் சொன்னான்.

திரௌபதி தெளிவாக மறுத்து எச்சரித்தாலும் அவன் அவளை வலுக்கட்டாயமாக எடுத்துச் சென்றான்.

பாண்டவர்கள் பின்தொடர்ந்து அவன் படையை வென்று ஜயத்ரதனைப் பிடித்தனர்.

பீமன் அவனை கொல்ல விரும்பினாலும் துச்சலையின் கணவன் மற்றும் குடும்ப உறவு கொண்டவன் என்பதால் அவனை அவமதித்து உயிருடன் விட்டனர்.

இந்த அவமானம் ஜயத்ரதனின் மனதில் ஆழமான பகையை உருவாக்கி பின்னர் குருக்ஷேத்திரப் போரில் அவன் ஏற்ற முக்கியப் பங்கிற்கு பின்னணியாக அமைந்தது.

சத்தியவானுக்கு இன்னும் ஒரு ஆண்டே ஆயுள் என்று நாரதர் எச்சரித்தபோதும் சாவித்திரி அவனையே கணவனாகத் தேர்ந்தெடுத்த தனது முடிவை மாற்றவில்லை.

முழு அறிவுடன் எடுத்த முடிவை எதிர்காலத் துன்பத்தின் பயத்தால் மாற்ற முடியாது என்று அவள் கூறினாள்.

நியமிக்கப்பட்ட நாளில் வனத்தில் சத்தியவான் சாவித்திரியின் மடியில் தலை வைத்து உயிரிழந்தான்.

யமன் அவன் உயிரை எடுத்துச் செல்லும்போது சாவித்திரி அவரைப் பின்தொடர்ந்து தர்மம், தாம்பத்திய நம்பிக்கை மற்றும் துணைநிலை குறித்து ஆழமாகப் பேசினாள்.

அவளது ஞானமும் நம்பிக்கையும் கண்டு மகிழ்ந்த யமன் அவளுக்கு ஒன்றன்பின் ஒன்றாக பல வரங்களை அளித்தார்.

இறுதியில் சத்தியவானால் தமக்கு பிள்ளைகள் பிறக்க வேண்டும் என்று சாவித்திரி கேட்டாள்—அந்த வரம் நிறைவேற சத்தியவான் உயிருடன் இருக்க வேண்டியது அவசியம்.

அவளது நம்பிக்கையும் அறிவும் கண்டு யமன் சத்தியவானின் உயிரைத் திருப்பிக் கொடுத்தார்.

கர்ணனின் பிறவிக் கவசமும் குண்டலங்களும் அவனை போரில் மிகவும் கடினமான எதிரியாக்குகின்றன என்பதை இந்திரன் அறிந்திருந்தார்.

இந்திரன் பிராமண வேடத்தில் வந்து அவற்றைக் கேட்கலாம் என்று சூரியதேவர் கர்ணனை எச்சரித்தார்.

தன் தானவிரதத்தை மீறுவது எதிர்கால ஆபத்தை ஏற்றுக்கொள்வதைவிட மோசமானது என்று கர்ணன் தீர்மானித்தான்.

பிராமண வடிவில் வந்த இந்திரனுக்கு தனது உடலிலிருந்த கவசத்தையும் குண்டலங்களையும் கர்ணன் தானமாக அளித்தான்.

அதற்குப் பதிலாக ஒருமுறை மட்டுமே பயன்படுத்தக்கூடிய வலிமையான வாசவி சக்தியை இந்திரன் வழங்கினார்.

இவ்வாறு கர்ணனின் மாபெரும் தானகுணமே எதிர்காலப் போரில் அவனது இயற்கையான பாதுகாப்பை குறைத்த காரணமாகவும் மாறியது.

வனவாசத்தின் இறுதிக் கட்டத்தில் ஒரு பிராமணரின் அரணிக் குச்சிகளை எடுத்துச் சென்ற மானைத் தேடி பாண்டவர்கள் மிகவும் சோர்ந்தனர்.

நகுலன் ஒரு குளத்தை கண்டான். ஆனால் ‘முதலில் கேள்விகளுக்கு பதில் அளித்து பின்னர் நீர் குடி’ என்ற மர்ம எச்சரிக்கையை புறக்கணித்து நீர் குடித்தவுடன் விழுந்தான். சகதேவன், அர்ஜுனன், பீமனுக்கும் அதே நிலை ஏற்பட்டது.

யுதிஷ்டிரர் குளத்தை அடைந்தபோது உடனே நீர் குடிக்காமல் அந்த மர்மமான குரலை மரியாதையுடன் கேட்டார்.

யக்ஷன் வாழ்க்கை, மரணம், ஞானம், தர்மம், மகிழ்ச்சி, கடமை மற்றும் மனித நடத்தை குறித்து ஆழமான பல கேள்விகளை எழுப்பினான்.

யுதிஷ்டிரர் அமைதியாக பதிலளித்தார். மனிதன் தினமும் பிறர் மரணத்தைப் பார்க்கிறான்; இருந்தும் தானோ மரணத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவன் போல எண்ணுவது மிகப் பெரிய ஆச்சரியம் என்ற அவரது பதில் புகழ்பெற்றது.

ஒரு சகோதரனை உயிர்ப்பிக்க வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டபோது பீமன் அல்லது அர்ஜுனனை அல்ல, நகுலனை யுதிஷ்டிரர் தேர்ந்தெடுத்தார்.

குந்தியின் ஒரு மகனாக தானே உயிருடன் இருப்பதால், சமநீதிக்காக மாத்ரிக்கும் ஒரு மகன் உயிருடன் இருக்க வேண்டும் என்று விளக்கினார்.

யக்ஷன் தன்னை தர்மதேவன் என்று வெளிப்படுத்தி நான்கு சகோதரர்களையும் உயிர்ப்பித்து வரவிருக்கும் அஞ்ஞாதவாசத்திற்குப் பாதுகாப்பு வரம் அளித்தார்.

வன பர்வம் முடியும் போது யுதிஷ்டிரரின் ஆழ்ந்த வலிமை தெளிவாகிறது—பட்சபாதமின்மை, தன்னடக்கம் மற்றும் தர்மத்தின் மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.