சல்ய பர்வம்

கர்ணன் இறந்தபின் கௌரவர் தரப்பு வீழ்ச்சியின் விளிம்பில் உள்ளது. கிருபர் சமாதானத்தை பரிசீலிக்கச் சொன்னாலும் துரியோதனன் போரைத் தொடர முடிவு செய்து மதிர மன்னன் சல்யனை தளபதியாக நியமிக்கிறான்.

பதினெட்டாம் நாளில் மீதமுள்ள கௌரவர் படைக்கு சல்யன் தலைமை ஏற்கிறான். ஆரம்பத்தில் இருந்த மாபெரும் படையின் சிறு பகுதியே மீதமிருந்தாலும் அவர்கள் கடுமையாகப் போரிடுகிறார்கள்.

போர் இராணுவ முடிவை நெருங்குகிறது என்பதை பாண்டவர்கள் உணர்கிறார்கள். பின்னணிப் படைகள் மிகக் குறைவாக இருப்பதால் ஒவ்வொரு உயிருள்ள தலைவரும் மிக முக்கியமாகிறார்.

இவ்வாறு இறுதி நாள் சோர்வு, உறவினரை இழந்த துயரம் மற்றும் தங்கள் தலைமுறையின் பெரும்பாலான மகா வீரர்களை அழித்த மோதலை முடிக்க வேண்டும் என்ற உறுதியுடன் தொடங்குகிறது.

தளபதியாக சல்யன் மிகுந்த வீரத்துடன் போரிட்டு பாண்டவர் தரப்புக்கு கடும் இழப்பை ஏற்படுத்துகிறான். காலைப் போரில் அவனே முக்கிய கௌரவர் இலக்காகிறான்.

அரசதர்மத்திற்காக அதிகம் அறியப்படும் யுதிஷ்டிரர் சல்யனை வீழ்த்தும் பொறுப்பை நேரடியாக ஏற்கிறார். இது அவரது முக்கிய போர்க்கள தருணங்களில் ஒன்றாகிறது.

கடுமையான போருக்குப் பின் யுதிஷ்டிரர் வலிமையான ஆயுதத்தால் சல்யனை கொல்கிறார். தளபதியின் மரணம் கௌரவர்களின் ஒழுங்கமைந்த எதிர்ப்பை மேலும் உடைக்கிறது.

சல்யன் வீழ்ந்ததும் துரியோதனனின் படை தனது இறுதி நியமிக்கப்பட்ட தளபதியை இழந்து விரைவாக சிதைகிறது.

கௌரவர் படை சிதையும் போது பாண்டவர்களின் அவமானமும் வனவாசமும் தொடங்க காரணமான சூதாட்டத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்த காந்தார இளவரசன் சகுனியை சகதேவன் துரத்துகிறான்.

சகுனியின் மகன் உலூகன் போரில் கொல்லப்படுகிறான். பின்னர் சகுனி வில், வாள், கதை, ஈட்டி போன்ற ஆயுதங்களுடன் சகதேவனை நேரடியாக எதிர்கொள்கிறான்; போர் அவனுக்கு எதிராக மாறுகிறது.

சகதேவன் தனது பழைய சபதத்தை நினைத்து சகுனியை கொல்கிறான். சூதாட்டச் சபையிலிருந்து நீண்ட காரண–விளைவு சங்கிலி இங்கே முடிவடைகிறது.

ஆனால் சகுனியின் மரணம் சூதாட்டம் தொடங்கிய அழிவை நீக்க முடியாது. பல ஆண்டுகளுக்கு முன் எடுத்த முடிவுகளுக்கான விலையை கிட்டத்தட்ட முழு குரு தலைமுறையும் ஏற்கனவே செலுத்தியுள்ளது.

சல்யனும் சகுனியும் வீழ்ந்து மீதிப் படை அழிந்தபின் துரியோதனன் கிட்டத்தட்ட தனியாகிறான். காயமடைந்து துயரத்தில் கதையை ஏந்தி போர்க்களத்தை விட்டு செல்கிறான்.

துரியோதனன் த்வைபாயன ஏரிக்குள் சென்று தனது சக்தியால் நீரில் மறைகிறான். கிருபர், கிருதவர்மன், அஸ்வத்தாமன் ஆகியோர் உயிருடன் இருக்கும் மிகச் சில முக்கிய கௌரவர் வீரர்கள்.

பாண்டவர்கள் துரியோதனனைத் தேடி ஏரியை அடைகிறார்கள். யுதிஷ்டிரர் அவனை வெளியே வந்து ஒற்றைப் போரில் யுத்தத்தை முடிக்க சவால் விடுகிறார்.

துரியோதனன் வெளியே வந்து ஒரே நேரத்தில் ஒருவருடன் போரிடுவேன் என்கிறான். பெரும் படைகளின் போர் இப்போது இறுதி தனிப்பட்ட மோதலாக சுருங்குகிறது.

இறுதி கதாயுத்தத்திற்கு முன் பலராமர் தனது தீர்த்தயாத்திரையிலிருந்து திரும்புகிறார். பீமனும் துரியோதனனும் அவரிடம் கதாயுத்தம் கற்றவர்கள் என்பதால் இந்த மோதலுடன் அவருக்கு தனிப்பட்ட தொடர்பு உள்ளது.

மோதல் புனிதமான சமந்தபஞ்சக பகுதிக்கு மாற்றப்படுகிறது. தன் காலத்தின் இரு வலிமையான கதாயுத்த வீரர்களின் போரைக் காண பலராமர் வருகிறார்.

துரியோதனன் கதாயுத்த நுட்பத்தில் சிறந்தவன்; பீமனிடம் அபார உடல் வலிமையும் திரௌபதி அவமானத்திலிருந்து தாங்கிவந்த சபதமும் உள்ளன.

பலராமரின் இருப்பு இது சாதாரண சண்டையல்ல என்பதை வலியுறுத்துகிறது. பயிற்சி பெற்ற இரு வல்லுநர்களின் முறையான மோதல் இது; ஆனால் போரின் நீண்ட பகை சுத்தமான விளையாட்டு முடிவை கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாக்குகிறது.

பீமனும் துரியோதனனும் கனமான கதைகளுடன் சுற்றிச் சென்று கடுமையான அடிகளை பரிமாறுகிறார்கள். இருவரும் காயமடைகிறார்கள்; துரியோதனனின் சுறுசுறுப்பும் பீமனின் பேராற்றலும் வெளிப்படுகின்றன.

துரியோதனனின் தொழில்நுட்ப திறமை காரணமாக வழக்கமான கதாயுத்த விதிகளால் அவனை வெல்வது மிகவும் கடினம். அவன் வேகமாக நகர்ந்து, குதித்து, துல்லியமாக எதிரடி கொடுக்கிறான்.

அபாயத்தை உணர்ந்த கிருஷ்ணர், திரௌபதி அவமானத்தின் போது துரியோதனன் காட்டிய தொடையை உடைப்பேன் என்ற பீமனின் சபதத்தை அர்ஜுனனுக்கு நினைவூட்டுகிறார். அர்ஜுனன் பீமனுக்கு சைகை செய்கிறான்.

இதனால் மோதல் நெறி மற்றும் தந்திர நெருக்கடிக்கு வருகிறது: சாதாரண விதிகளில் வெற்றி உறுதியில்லை; ஆனால் பழைய சபதம் அதே விதிகள் தடைசெய்யும் அடியை கோருகிறது.

பீமன் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி துரியோதனனின் இடுப்புக்குக் கீழே தொடைகளில் கதையால் அடித்து அவற்றை உடைக்கிறான். சபதம் நிறைவேறினாலும் கதாயுத்தத்தின் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விதி மீறப்படுகிறது.

விதிமீறிய அடியால் பலராமர் கடும் கோபமடைந்து கண்டிக்கிறார். துரியோதனனை வீழ்த்த வேண்டிய பரந்த அவசியத்தை கிருஷ்ணர் ஆதரித்து இந்த நிலைக்கு கொண்டுவந்த பழைய அதர்மங்களை நினைவூட்டுகிறார்.

துரியோதனன் மரண காயங்களுடன் தரையில் விழுகிறான். முக்கியப் போரில் பாண்டவர்கள் வென்றாலும் வெற்றியின் முறை தர்மம், சபதம் மற்றும் ஏற்கனவே கெட்டுப்போன போரில் அனுமதிக்கப்படும் நடத்தை குறித்து இன்னொரு தீராத கேள்வியை விடுகிறது.

இந்த காட்சி எளிய வெற்றியை வழங்காது. துரியோதனனின் இராணுவ சக்தி முடிகிறது; ஆனால் கோபம், குற்றச்சாட்டு, துயரம் இன்னும் களத்தில் உள்ளது.

துரியோதனன் வீழ்ந்ததும் ஒழுங்கமைந்த கௌரவர் போர் முயற்சி முடிவடைகிறது. ஒருகாலத்தில் பெரும் படைகளால் நிரம்பிய களம் இப்போது பெரும்பாலும் இறந்தவர்களால் நிரம்பியுள்ளது.

முக்கிய கௌரவர் வீரர்களில் அஸ்வத்தாமன், கிருபர், கிருதவர்மன் உயிருடன் உள்ளனர். கதாயுத்தத்துடன் கதை முடிவதில்லை என்பதால் அவர்களின் உயிர்வாழ்வு முக்கியமானது.

துரியோதனனின் நிலையும் படையின் அழிவும் இறுதி பழிவாங்கலுக்கான சூழலை உருவாக்குகின்றன. அஸ்வத்தாமனின் கோபம் போரைக் பகல் போர்க்களத்தைத் தாண்டி எடுத்துச் செல்லும்.

ஆகவே சல்ய பர்வம் முக்கிய குருக்ஷேத்திரப் போரை முடிக்கிறது; ஆனால் வன்முறையை அல்ல. அடுத்த சௌப்திக பர்வம் தூங்கும் பாளயத்தின் மீது நடக்கும் கொடிய இரவுத் தாக்குதலுக்கு செல்கிறது.