கர்ண பர்வம்

துரோணர் இறந்தபின் கர்ணன் கௌரவர் படையின் தளபதியாகிறான். பல ஆண்டுகளாக அர்ஜுனனை வெல்வேன் என்று துரியோதனனிடம் அளித்த வாக்குறுதி இப்போது போரின் மையப் பொறுப்பாகிறது.

தன் அஸ்திரங்களிலும் போர்திறனிலும் நம்பிக்கையுடன் தலைமையை ஏற்றாலும் கௌரவர் படை ஏற்கனவே பீஷ்மர், துரோணர் மற்றும் பல மகா வீரர்களை இழந்திருந்தது. அவன் தலைமையே மிகப் பெரிய அழுத்தத்தில் தொடங்குகிறது.

பதினாறாம் நாளில் கர்ணன் பாண்டவர் படையை கடுமையாகத் தாக்குகிறான். பீமன், அர்ஜுனன், சாத்த்யகி, திரௌபதியின் மகன்கள் மற்றும் மற்ற வீரர்கள் பதினைந்து நாள் அழிவால் சோர்ந்த போர்க்களத்தில் எதிர்கொள்கிறார்கள்.

இதனால் கர்ண பர்வம் புதிய படைகளின் கதையாக அல்ல; துயரம், சபதங்கள் மற்றும் சேர்ந்து வந்த பகையை சுமந்து இறுதி கட்டத்துக்குள் செல்கிற உயிர்வாழ்ந்த வீரர்களின் கதையாக தொடங்குகிறது.

தீர்மானமான போருக்காக மதிர மன்னனும் குதிரை அறிவில் நிபுணருமான சல்யனை கர்ணனின் சாரதியாக இருக்க துரியோதனன் சம்மதிக்கச் செய்கிறான். கிருஷ்ணரின் உயர்ந்த சாரதித்திறனை சமன் செய்யும் உதவி கர்ணனுக்கு வேண்டும் என்பதே நோக்கம்.

சல்யன் ஏற்றுக்கொண்டாலும் இருவரின் கூட்டணி பதற்றமாகிறது. போருக்குச் செல்லும் வழியில் கர்ணனின் பெருமை, தீர்ப்பு மற்றும் தன்னை உயர்வாகக் கூறும் பேச்சுகளை சல்யன் மீண்டும் மீண்டும் சவாலிடுகிறான்; கர்ணன் கோபத்துடனும் தன்னம்பிக்கையுடனும் பதிலளிக்கிறான்.

இது வெறும் வார்த்தை மோதல் அல்ல. காவியப் போரில் சாரதி நிலம், குதிரைகள், நேரம் மற்றும் ஆபத்தை மதிப்பிடும் முக்கிய துணைவர்.

இதனால் கர்ணன் அபார திறமையுடன் இறுதி மோதலை நோக்கிச் சென்றாலும் அர்ஜுனன்–கிருஷ்ணர் இடையிலான முழு ஒற்றுமை அவன் ரதத்தில் இல்லை.

சூதாட்டச் சபையில் எடுத்த மிகக் கொடிய சபதங்களில் ஒன்று கர்ணனின் தலைமைக் காலத்தில் மீண்டும் போர்க்களத்தில் உயிர்பெறுகிறது. குரு சபையில் திரௌபதியை இழுத்து அவமதித்த துச்சாசனனை பீமன் எதிர்கொள்கிறான்.

பல ஆண்டுகளாக சேர்ந்து இருந்த கோபமே இந்த மோதலை இயக்குகிறது. பீமன் துச்சாசனனை வென்று கொன்று, திரௌபதி அவமானத்திற்குப் பின் எடுத்த பயங்கர சபதத்தை நிறைவேற்றுகிறான்.

இந்த நிகழ்வு மிகவும் கொடூரமாகவே காட்டப்படுகிறது. மகாபாரதம் பழிவாங்கலை தூய வெற்றியாகச் சித்தரிக்கவில்லை; சூதாட்டச் சபையின் அதர்மம் போரின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் எவ்வாறு விஷப்படுத்தியது என்பதை இது காட்டுகிறது.

ஒரு வகையில் திரௌபதியின் அவமானத்திற்கு பழி தீர்க்கப்படுகிறது; ஆனால் அதன் விலை ஏற்கனவே முழு அழிவை நோக்கிச் சென்ற குடும்பத்தில் இன்னொரு தீவிர வன்முறை.

கர்ணனின் போரழுத்தம் மிகுந்ததால் யுதிஷ்டிரர் காயமடைந்து போரிலிருந்து விலகுகிறார். அர்ஜுனன் அவரைக் காண வந்தபோது கர்ணன் ஏற்கனவே கொல்லப்பட்டிருப்பான் என்று முதலில் நினைக்கிறார்.

கர்ணன் இன்னும் உயிருடன் இருப்பதை அறிந்த சோர்வடைந்த மன்னன் அர்ஜுனனை கடுமையாக விமர்சிக்கிறார். அந்த வார்த்தைகள் அர்ஜுனனின் பெருமையையும் காண்டீவத்தை அவமதிப்பவரைப் பற்றிய பழைய சபதத்தையும் தொடுகின்றன.

ஒரு கணம் சகோதரர்களுக்குள் எழும் கோபமே பாண்டவர் நோக்கை ஆபத்துக்கு உள்ளாக்குகிறது. கிருஷ்ணர் தலையிட்டு அந்த தருணத்தின் உண்மையான தர்மத்தை விளக்கி அழிவுக்குரிய சபதம் நேரடியாக நிறைவேறாமல் தடுக்கிறார்.

இந்த நிகழ்வு கர்ணனின் வலிமை போர்க்களத்தை மட்டும் பாதிக்கவில்லை என்பதை காட்டுகிறது; இறுதி மோதலுக்கு முன் பாண்டவர் குடும்பத்திற்குள்ளேயே ஆழமான மன அழுத்தத்தை உருவாக்குகிறது.

பதினேழாம் நாள் போர் தீவிரமடையும் போது கர்ணனின் மகன் விருஷசேனன் மிகுந்த வீரத்துடன் போரிட்டு பாண்டவர்களுக்கு பெரிய அச்சுறுத்தலாக மாறுகிறான்.

அர்ஜுனன் அவனை முக்கிய இலக்காகக் கொண்டு மிகத் துல்லியமாக தாக்குகிறான். கர்ணன் மற்றும் மற்ற மகா வீரர்கள் முன்னிலையில் இந்தச் சம்பவம் நடக்கிறது.

அர்ஜுனனின் அம்புகளால் விருஷசேனன் கொல்லப்படுகிறான். நீண்டகாலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட கர்ண–அர்ஜுன மோதலுக்கு முன்பே கர்ணனின் தனிப்பட்ட துயரம் மேலும் ஆழமாகிறது.

இப்போது கர்ணன் அர்ஜுனனை துரியோதனனின் வீரராகவும் வாழ்நாள் போட்டியாளராகவும் மட்டுமல்ல; தனது மகன் வீழ்ந்ததை கண்ட தந்தையாகவும் எதிர்கொள்கிறான்.

கர்ணன்–அர்ஜுனன் இறுதி மோதல் கர்ண பர்வத்தின் முக்கிய உச்சமாகிறது. இருவரும் அபார போர்திறன், தெய்வீக அஸ்திரங்கள் மற்றும் பல ஆண்டுகளான போட்டியை இந்த போரில் கொண்டு வருகின்றனர்.

அர்ஜுனனின் ரதத்தை கிருஷ்ணர் ஓட்டுகிறார்; கர்ணனின் ரதத்தை சல்யன் ஓட்டுகிறார். ஒருவரின் அம்பையும் அஸ்திரத்தையும் மற்றவர் முறியடிக்க, முன்னிலை மீண்டும் மீண்டும் மாறுகிறது.

கர்ணன் அர்ஜுனனுக்கு உண்மையான உயிர் அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தக்கூடிய வீரன் என்பதை நிரூபிக்கிறான். முக்கிய தருணங்களில் இந்தப் போர் வலிமை மட்டுமல்ல; நினைவு, நேரம், சாரதித்திறன் மற்றும் அழுத்தத்தில் தெய்வீக அஸ்திரங்களை நினைவுகூரும் திறனின் சோதனையாகிறது.

இந்த மோதலின் பின்னால் முழு மகாபாரதத்தின் பாரம் நிற்கிறது: திரௌபதி அவமானம், அபிமன்யுவின் மரணம், துரியோதனனிடம் கர்ணனின் நம்பிக்கை, குந்தியின் ரகசியம், பழைய அவமதிப்புகள் மற்றும் வாழ்நாள் போட்டி.

தீர்மானமான கட்டத்தில் கர்ணனின் ரதச்சக்கரம் மண்ணில் சிக்கிக்கொள்கிறது; அதை விடுவிக்க அவன் போராடுகிறான். அதே சமயம் பழைய சாபங்களும் முந்தைய நிகழ்வுகளின் விளைவுகளும் வெளிப்பட்டு முக்கிய அஸ்திரங்களை நினைவுகூரும் திறன் தவறுகிறது.

நியாயமான போரின் விதிப்படி இடைவெளி தருமாறு கர்ணன் கேட்கிறான். அதற்கு கிருஷ்ணர் திரௌபதி, அபிமன்யு மற்றும் பாண்டவர்களிடம் அந்த விதிகள் மதிக்கப்படாத தருணங்களை நினைவூட்டுகிறார்.

இதனால் இது எளிய நியாய–அநியாய காட்சி அல்ல; ஆழமான நெறிக் குழப்பமாகிறது. தன்னுக்கு மிகவும் தேவைப்படும் நேரத்தில் கர்ணன் போர்தர்மத்தை அழைக்கிறான்; கிருஷ்ணர் அவன் பங்கேற்ற பழைய அதர்மங்களை எதிரில் நிறுத்துகிறார்.

இந்த வாய்ப்பை விடக்கூடாது என்று அர்ஜுனனைத் தூண்டுகிறார்கள். சமநிலை மோதல் இப்போது மாற்ற முடியாத முடிவை நோக்கிச் செல்கிறது.

கர்ணன் ரதச்சக்கரத்தை விடுவிக்க முடியாமல் மோதல் இறுதி தருணத்தை அடையும் போது கிருஷ்ணரின் தூண்டுதலால் அர்ஜுனன் தீர்மானமான அஞ்சலிக அஸ்திரத்தை செலுத்துகிறான்.

அந்த அம்பு கர்ணனை வீழ்த்துகிறது—முக்கிய குரு மோதலின் தொடக்கம் முதல் துரியோதனனின் பக்கத்தில் நின்ற வீரனை.

கர்ணனின் மரணம் பாண்டவர்களின் படை வெற்றியாக இருந்தாலும் மகாபாரதத்தின் பெரிய சோகங்களில் ஒன்றாகும். அவன் குந்தியின் முதற்பிறந்த மகன் என்பதை வாசகர் அறிந்திருக்கிறார்; ஆனால் போர்க்களத்தில் பெரும்பாலோர் அவனை அர்ஜுனனின் மகா போட்டியாளராகவும் துரியோதனனின் முதன்மை வீரராகவும் மட்டுமே காண்கிறார்கள்.

கர்ணன் இறந்ததால் கௌரவர் படை இன்னொரு முக்கியத் தூணை இழக்கிறது. போர் இன்னும் முடிவடையவில்லை; ஆனால் சமநிலை தீர்மானமாக மாறிவிட்டது. அடுத்த கட்டம் சல்யனின் தலைமையில் தொடர்கிறது.